خطر تعطیلی بیش از نیمی از نهادهای حامی زنان افغانستان

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ سوزان فرگوسن، نماینده ویژه نهاد زنان سازمان ملل متحد در افغانستان، هشدار داده است که هم‌زمان با افزایش نیاز زنان افغانستان به حمایت‌های انسانی و اجتماعی، کاهش بودجه‌های بین‌المللی ادامه فعالیت بسیاری از سازمان‌های فعال در حوزه زنان را با خطر جدی روبه‌رو کرده است.

به گفته فرگوسن، بیش از نیمی از ۷۴ سازمان فعال در حوزه زنان که نهاد زنان سازمان ملل در ماه آوریل از آن‌ها نظرسنجی کرده، احتمالاً در سال آینده به‌دلیل کاهش کمک‌های مالی مجبور به توقف فعالیت یا تعطیلی کامل خواهند شد.

او گفت: «بیش از نیمی از ۷۴ سازمان زنان که زنان سازمان ملل متحد در ماه آوریل امسال از آن‌ها نظرسنجی کرده است، احتمالاً به دلیل کاهش کمک‌ها در سال آینده فعالیت خود را متوقف خواهند کرد یا به‌طور کامل تعطیل خواهند شد.»

این هشدار در شرایطی مطرح می‌شود که بررسی‌های سازمان ملل، تصویری از افزایش انزوا، ترس و کاهش امید در میان زنان و دختران افغانستان ارائه می‌کند.

فرگوسن با اشاره به پنجمین سالگرد بازگشت طالبان به قدرت گفت آنچه طی این مدت بر زنان و دختران افغانستان گذشته، «در جهان مدرن نمونه ندارد».

او افزود: «مقام‌های حاکم بالفعل، سال‌به‌سال و به‌صورت نظام‌مند حقوق زنان و دختران را از میان برده‌اند و بیش از ۱۰۰ فرمان صادر کرده‌اند.»

طالبان از زمان بازگشت به قدرت، محدودیت‌های گسترده‌ای بر تحصیل، اشتغال، رفت‌وآمد و حضور اجتماعی زنان اعمال کرده‌اند. دختران همچنان از تحصیل بالاتر از پایه ششم محروم هستند و زنان اجازه تحصیل در دانشگاه را ندارند. فعالیت آنان در بسیاری از مشاغل نیز ممنوع یا به‌شدت محدود شده است.

نماینده نهاد زنان سازمان ملل تأکید کرده است که جامعه جهانی باید در هرگونه مذاکره و تعامل با طالبان، حقوق زنان و دختران را در مرکز گفت‌وگوها قرار دهد.

حمیرا ابراهیم، فعال حقوق بشر، نیز گفته است فشارهای بین‌المللی باید «یکپارچه و جدی» باشد و اگر کشورهای جهان مسئله حقوق زنان و دختران را در مذاکرات خود در اولویت قرار دهند، همچنان امکان تغییر برخی سیاست‌های طالبان وجود دارد.

در همین حال، شماری از زنان افغانستان می‌گویند پنج سال محدودیت، تأثیر عمیقی بر زندگی و امید آنان به آینده گذاشته است.

هشدار درباره احتمال تعطیلی نهادهای حامی زنان در حالی مطرح می‌شود که نیاز زنان افغانستان به خدمات حقوقی، آموزشی، بهداشتی، اقتصادی و حمایتی افزایش یافته است؛ موضوعی که می‌تواند کاهش بودجه‌های بین‌المللی را به یک بحران مضاعف برای زنانی تبدیل کند که هم‌زمان با محدودیت‌های طالبان و کاهش دسترسی به نهادهای حمایتی روبه‌رو هستند.

..................

پایان پیام/