به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ حیات دینی در ایالات متحده آمریکا در حال تجربه تحولی عمیق است. تحولی که تنها به کاهش وابستگی به کلیساها محدود نمیشود، بلکه بازآرایی نقشه دینی آمریکا و ظهور گروهها و نهادهای جدید را نیز دربرمیگیرد. در حالی که پدیده «بیدینها» در صدر گزارشهایی قرار گرفته که از افول مسیحیت در آمریکا سخن میگویند، نگاهی گستردهتر نشان میدهد وضعیت دینی این کشور پیچیدهتر از آن است که بتوان آن را صرفاً به صعود یک دین و افول دینی دیگر تقلیل داد.
روزنامه «واشنگتنپست» در مقالهای به قلم «بایرون جانسون» و «توماس کید» نویسندگان کتاب «مرگ دین؟ بیدینها، دیگران و شکوفایی ایمان»، نوشته است که حیات دینی در آمریکا در وضعیت تغییر مستمر قرار دارد. به این معنا که برخی بخشهای آن با سرعت در حال افولاند، در حالی که بخشهای دیگری رشد قابل توجهی را تجربه میکنند.
افزایش شمار بیدینها در آمریکا
به نوشته این دو پژوهشگر، افزایش شمار بیدینها به شکلگیری این تصور کمک کرده است که مسیحیت آمریکایی در حال فروپاشی است. شمار آمریکاییهایی که اعلام میکنند به هیچ دین خاصی تعلق ندارند، نسبت به اواخر قرن بیستم افزایش یافته است. در حالی که پیشتر بسیاری از مردم آمریکا خود را مسیحی معرفی میکردند حتی اگر ارتباط چندانی با کلیسا نداشتند.
با این حال، بیدینها به گفته نویسندگان مقاله، یک گروه یکپارچه از ملحدان و ندانمگرایان نیستند.
جانسون و کید همچنین معتقدند تصویر ارائهشده در رسانهها، گروه دیگری را نادیده میگیرد. میلیونها فرد مذهبی آمریکایی که بهطور منظم در مراسم کلیسا شرکت میکنند اما حضور آنها در آمارها و پوششهای رسانهای به اندازه کافی منعکس نمیشود.
آنها به برآوردهایی پژوهشی استناد میکنند که نشان میدهد آمارهای مربوط به نهادهای دینی در آمریکا ممکن است تعداد واقعی اجتماعات کلیسایی را دستکم ۲۵ درصد کمتر از میزان واقعی ثبت کرده باشد.
بخش قابل توجهی از کلیساهای ثبتنشده یا لحاظنشده در آمار به کلیساهای انجیلی، پنطیکاستی و غیرطایفهای مربوط میشود. کلیساهایی که بهویژه به آمریکاییهای سیاهپوست، لاتینتبار و مهاجران تازهوارد، خدمات دینی ارائه میکنند.
برخی از اعضای این کلیساها مراسم مذهبی خود را در فروشگاههای کوچک یا ساختمانهایی متعلق به کلیساهای دیگر برگزار میکنند. نویسندگان همچنین به افزایش دو برابری شمار اجتماعات دینی در منطقه بزرگ «بوستون» از دهه ۱۹۶۰ تا سالهای آغازین هزاره جدید اشاره میکنند. رشدی که همزمان با سرعت گرفتن تأسیس کلیساهایی برای مهاجران اهل هائیتی، نیجریه و دیگر کشورها رخ داده است.
افول برخی کلیساها و رشد کلیساهای دیگر
این مقاله نتیجه میگیرد که بخش قابل توجهی از سردرگمی درباره وضعیت دین در آمریکا ناشی از افول طولانیمدت کلیساهای پروتستان جریان اصلی است. از جمله کلیسای اسقفی و کلیسای متحد متدیست که از دهه ۱۹۶۰ شمار زیادی از اعضای خود را از دست دادهاند و همزمان با شکافهای داخلی با کاهش مستمر شمار پیروان مواجه بودهاند.
در مقابل، نویسندگان معتقدند کلیساهای انجیلی، پنطیکاستی و غیرطایفهای که پایگاه اجتماعی متغیری دارند در حال بازیابی شتاب و رونق بیشتری هستند. آنها همچنین به افزایش حضور برخی جوانان آمریکایی در کلیساها و اعلام مسیحی شدن برخی چهرههای شناختهشده فکری اشاره میکنند.
این تحولات بر اساس سن، منطقه جغرافیایی و پیشینه اجتماعی نیز متفاوت است. بنابراین، از نگاه این مقاله، تحول دینی در آمریکا لزوماً به معنای مرگ دین نیست، بلکه نشاندهنده جابهجایی مرکز ثقل حیات دینی در بازاری معنوی است که با سرعت در حال تغییر است و پیروان خود را میان نهادها و جریانهای جدید بازتوزیع میکند.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما