خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: گاهی یک انسان، تنها به دلیل جایگاهی که در ساختار یک مجموعه دارد، رهبر نامیده نمیشود؛ بلکه منش، ایمان، صبر و نوع مواجهه او با سختیهاست که از او چهرهای ماندگار میسازد. شهید سید حسن نصرالله، برای هواداران و همراهانش، چنین تصویری از یک رهبر دینی و مقاومت بود؛ شخصیتی که نامش با سالها رهبری حزبالله لبنان و تحولات مهم منطقه گره خورد. او در سال ۱۹۹۲ پس از ترور سید عباس موسوی به دبیرکلی حزبالله رسید و بیش از سه دهه در این جایگاه باقی ماند. اما آنچه در توصیف شخصیت او بیش از یک عنوان سیاسی یا سازمانی مورد توجه قرار گرفته، مجموعهای از ویژگیهای اخلاقی و شخصیتی است؛ ویژگیهایی که در روایتهای نزدیکان و تحلیلهای مربوط به سبک رهبری او، بارها به آنها اشاره شده است.
مرگ؛ پایان راه نبود
در تصویری که از اعتقادات سید حسن نصرالله ارائه شده، مرگ پایان زندگی تلقی نمیشد؛ بلکه شهادت، دروازهای برای رسیدن به جهان آخرت و والاترین نوع فداکاری بود. او در منظومه فکری خود، شهادت را تنها یک پایان نمیدید؛ بلکه آن را اوج بخشش انسان در راه عقیده و آرمان میدانست. از این منظر، کسی که جان خود را فدای دیگران میکند، حتی در نگاه انسانهایی خارج از چارچوب اعتقادی او نیز شایسته احترام است؛ زیرا فدا کردن جان برای مردم و سرزمین، مفهومی است که میتواند فراتر از مرزهای دین و ملیت فهمیده شود. همین نگاه به شهادت بود که مفهوم «ایستادگی» را برای او از یک شعار فراتر میبرد و به بخشی از سبک زندگی و رهبری تبدیل میکرد.
صبری که از قدرت میآمد
از ویژگیهایی که در توصیف اخلاق فردی او برجسته شده، صبر و بردباری بود؛ بهویژه در برابر نزدیکان و اطرافیان. در این روایت، سید حسن نصرالله انسانی معرفی میشود که بسیاری از مسائل را با خشم پاسخ نمیداد و از کنار برخی رفتارها میگذشت؛ زیرا خود را وقف مسئلهای بزرگتر میدانست: وطن، انسانیت و کرامت انسان. آرامش او در مواجهه با مسائل داخلی و خارجی، بخشی از همان تصویری است که از شخصیتش ساخته شده است. گزارشهای مختلف نیز بر سبک سخنرانی آرام، متین و در عین حال اثرگذار او تأکید کردهاند. برای چنین انسانی، قرار نبود هر اتفاقی انرژی و تمرکز او را به خود مشغول کند. خشم، اگر قرار بود جایی ظهور کند، باید در خدمت هدفی بزرگتر قرار میگرفت، نه اینکه خود به مانعی برای تصمیمگیری تبدیل شود.
مردی که با کلمات رهبری میکرد
یکی از برجستهترین ویژگیهای سید حسن نصرالله، قدرت بیان و نفوذ کلام او بود. سخنرانیهای او فقط مجموعهای از جملات سیاسی نبود. در توصیف سبک سخنرانی وی آمده است که از زبان روزمره مردم استفاده میکرد و مفاهیم سیاسی را با عناصر دینی و عاطفی درهم میآمیخت؛ موضوعی که به ایجاد ارتباط عاطفی گسترده با مخاطبانش کمک میکرد. در متن شما، از تحلیل یک روانشناس اجتماعی لبنانی درباره سخنان او در سال ۲۰۰۰ نیز یاد شده است؛ جایی که خطاب قرار دادن نیروهای مقاومت با تعبیری مانند «دستهایتان را میبوسم»، نه از موضع فاصله گرفتن یک رهبر از نیروهایش، بلکه بهعنوان نوعی قدردانی و احترام به آنان تفسیر شده است. قدرت چنین کلامی در آن بود که مخاطب احساس میکرد دیده میشود؛ تلاشش ارزش دارد و کرامتش مورد توجه قرار گرفته است.
اقتدار بدون خشونت در چهره
در توصیفی که از سوی روانشناس، چهره سید حسن نصرالله، برخلاف تصویر کلیشهای از یک فرمانده جنگی، چهرهای خشن توصیف نشده است؛ بلکه از معصومیتی کودکانه، آرامش و شباهت او به «یکی مثل همه ما» سخن گفته شده است. این تضاد، یکی از جذابترین بخشهای تصویری است که از شخصیت او ساخته شده است: انسانی که در جایگاه رهبری یک سازمان مسلح قرار داشت، اما در روابط شخصی و اجتماعی، بنا بر این روایتها، تلاش میکرد ساده، صمیمی و نزدیک به مردم باقی بماند. گزارشهای مستقل نیز به همین تصویر از او اشاره کردهاند؛ از جمله توصیفهایی درباره سادگی سبک زندگی و استفاده از زبان محاورهای در سخنرانیهایش.
صداقت، تواضع و وفای به عهد
صداقت یکی از ستونهای شخصیت اخلاقی سید حسن معرفی شده است؛ صداقتی که در کنار وفای به عهد، تواضع، صبر و آرامش قرار میگیرد. رهبری، زمانی از نگاه پیروانش اعتمادآفرین میشود که فاصله میان سخن و عمل کاهش پیدا کند. در روایت ارائهشده، سید حسن فردی معرفی میشود که وعده را مسئولیتی برای خود میدانست و تلاش میکرد میان آنچه میگوید و آنچه انجام میدهد، فاصلهای نباشد. همین تصویر از او، با توصیفهای منتشرشده درباره قدرت ارتباطی و اثرگذاری سخنانش نیز پیوند میخورد؛ چنانکه منابع مختلف او را سخنرانی کاریزماتیک و شخصیتی بسیار اثرگذار در حزبالله و فراتر از آن توصیف کردهاند.
شفافیت و انضباط
دوری از فساد و پنهانکاری، شفافیت در کار، انضباط و قانونمندی نیز از ویژگیهای منتسب به او دانسته شده است. این ویژگیها، اگر در یک ساختار سازمانی نهادینه شوند، میتوانند بر شیوه اداره مجموعه نیز اثر بگذارند.
رهبر فقط برای نیروهای خودش نبود
توجه به مردم و دفاع از آنان در برابر اشغالگری است؛ موضوعی که در گفتمان حزبالله جایگاه محوری داشته است. در سال ۲۰۰۰، پس از پایان اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل، سخنرانی نصرالله در بنت جبیل به یکی از نقاط مهم در روایت حزبالله از آن دوره تبدیل شد. البته درباره عملکرد حزبالله و نقش نصرالله در تحولات لبنان و منطقه، روایتهای کاملاً متفاوتی وجود دارد. حامیان او وی را رهبر مقاومت و مدافع لبنان میدانستند، در حالی که مخالفان، عملکرد حزبالله و نقش آن در سیاست و درگیریهای منطقهای را بهشدت نقد کردهاند. منابع خبری نیز این دوگانگی را ثبت کردهاند. اما در روایت اخلاقی ، نقطه تأکید بر «فداکاری برای مردم» است؛ اینکه مسئولیت، نباید وسیلهای برای امتیاز گرفتن از مردم باشد، بلکه باید به معنای پذیرفتن مسئولیت در برابر آنان باشد.
شنیدن دیگران؛ حتی وقتی همنظر نیستند
رهبری تنها سخن گفتن نیست؛ شنیدن نیز بخشی از آن است. پذیرش دیدگاههای دیگران و فراهم کردن زمینه برای شکوفایی استعدادهای اعضا، از دیگر ویژگیهای سید حسن دانسته شده است. بر اساس این روایت، او معتقد بود هر انسانی استعداد و توانایی ویژهای دارد و یک مجموعه زمانی میتواند رشد کند که نیروهایش فرصت پیدا کنند تواناییهای خود را نشان دهند. همین نگاه، در توجه او به آموزش، استفاده از فناوریهای روز و بازسازی و نوسازی کادرها نیز نمود پیدا میکرد. در کنار این نگاه سازمانی، رابطه او با اعضا نیز «برادرانه» توصیف شده است؛ نه رابطهای صرفاً اداری میان یک مقام و نیروهای زیرمجموعه.
جوانان؛ نه فقط نیروی آینده، بلکه سرمایه امروز
توجه به جوانان نیز بخش مهم دیگری از این تصویر است. در روایت نقلشده از مسئول روابط عمومی حزبالله، دیدار سید حسن با جوانان، صرفاً جلسهای رسمی میان یک مسئول و اعضای مجموعه نبود. جوانان درباره نیازها و خواستههایشان صحبت میکردند و او تلاش میکرد برای حل آنها راهی پیدا کند. خوشرویی، توان برقراری ارتباط، دیر خشمگین شدن و پرهیز از واکنشهای شتابزده نیز در همین روایت از ویژگیهای او شمرده شده است. از سوی دیگر، قدرت اقناع و گفتوگو نیز یکی از ویژگیهایی است که برای او ذکر شده؛ یعنی تلاش برای تغییر نظر مخاطب از مسیر گفتوگو و استدلال، نه صرفاً تحمیل موقعیت و جایگاه.
رهبر در کنار رزمندگان
شاید یکی از احساسیترین بخش زندگی سید، رابطه او با رزمندگان باشد. او تنها کسی نبود که از پشت تریبون درباره میدان سخن بگوید، علاقه او به حضور در کنار مجاهدان و زندگی نزدیک با آنان، بخشی از شخصیت اجتماعیاش معرفی شده است. حتی از حضورهای مخفیانه او در خطوط مقدم در سالهای ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ یاد شده است؛ حضوری که بنا بر همین روایت، بدون اطلاع فرماندهان میدانی انجام میگرفت. این تصویر، یک پیام روشن دارد: فاصله میان فرمانده و نیروهایش نباید آنقدر زیاد شود که یکی تنها فرمان بدهد و دیگری تنها هزینه بدهد.
کاریزما؛ ترکیب ایمان، کلام و رفتار
کاریزما را نمیتوان تنها به چهره یا صدای یک انسان نسبت داد.کاریزما زمانی شکل میگیرد که میان باور، رفتار، سخن و سبک زندگی نوعی هماهنگی ایجاد شود. در توصیفهای منتشرشده درباره سید حسن نصرالله نیز ترکیبی از سخنوری، سادگی، استفاده از زبان مردم، تصویر یک رهبر مذهبی و توانایی برقراری ارتباط عاطفی با مخاطبان برجسته شده است. برای هوادارانش، همین ترکیب بود که او را به چهرهای فراتر از یک مقام سیاسی تبدیل کرد؛ چهرهای که سخنانش برای آنان بخشی از هویت و روایت مقاومت محسوب میشد.
پایان یک زندگی، ادامه یک روایت
سید حسن نصرالله در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۴ در حمله هوایی رژیم صهیونیستی به بیروت به شهادت رسید؛ حزبالله نیز روز بعد شهادت دبیرکل شجاع خود را تأیید کرد. برای کسانی که او را «سید مقاومت» میدانستند، این پایان را در امتداد همان باوری تفسیر کردند که سالها درباره شهادت و فداکاری از آن سخن گفته بود. اما فارغ از اختلافنظرهای عمیق درباره عملکرد سیاسی و نظامی او، یک واقعیت درباره جایگاه تاریخی سید حسن نصرالله قابل مشاهده است: او بیش از سه دهه یکی از چهرههای محوری حزبالله و یکی از شخصیتهای اثرگذار و بحثبرانگیز سیاست خاورمیانه بود. و شاید راز ماندگاری تصویر او برای هوادارانش را باید در همان ترکیبی جستوجو کرد که در این روایت بارها تکرار میشود: ایمان در دل، آرامش در رفتار، صراحت در کلام، تواضع در برابر مردم، وفاداری به عهد، و آمادگی برای پرداخت هزینه آنچه به آن باور داشت. مردان خدا، پیش از آنکه دشمنان خدا را به هراس بیندازند، خود را از ترسِ دنیا رها کردهاند؛ و آنگاه است که مرگ، دیگر برایشان پایان راه نیست، بلکه وعده دیدار است.
به قلم: فاطمه پورعباس؛ فعال فرهنگی
..........................
پایان پیام
نظر شما