ه گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ حجتالاسلام محمدرضا لاریجانی، روز یکشنبه یکم آذر در نشست بزرگداشت مقام علمی «شهید دکتر علی لاریجانی» که در دانشکده الهیات دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران در قم برگزار شد، در ابتدای سخنان خود با اشاره به دغدغههای فکری پدرش گفت: «در سالهای پایانی که ایشان فراغت بیشتری داشتند، مهمترین اشتغال ذهنی ایشان مباحث مربوط به فلسفه سیاسی و مسئله توسعه ایران بود. این برای ایشان صرفاً یک مسئله علمی نبود، بلکه به عنوان یک چالش جاری کشور به آن فکر میکردند و نسبت به آن نگرانی داشتند.»
وی با اشاره به نگاه دقیق شهید لاریجانی به نظام تصمیمگیری کشور، خاطرهای را روایت کرد و گفت: «ایشان معتقد بودند اولویت روشنی در کشور وجود ندارد و تصمیمات، تصمیمات نظاممندی نیست. یادم میآید در جلسهای کسی گفت اولویتبندی هم شده و ما جلسه بعد لیست آن را آوردیم. دفترچهای آوردند که در آن ۷۰۰ اولویت بررسی شده بود. ایشان گفتند اگر ۷۰۰ اولویت داریم، یعنی هیچ اولویتی نداریم.»
ضرورت بازبینی در نظام حکمرانی و قانون اساسی
محمدرضا لاریجانی با اشاره به کتاب «عقل و سکون در حکمرانی» شهید لاریجانی اظهار داشت: «ایشان معتقد بودند یکی از مهمترین عوامل توسعه در کشور این است که نظام حکمرانی ما یک نظام منقحی باشد و تکلیفش با مسئله توسعه و عدالت اجتماعی روشن باشد؛ نه اینکه هر دولتی که میآید قرائت خودش را داشته باشد و کشور در حالت معلق قرار بگیرد.»
وی افزود: «ایشان حتی فراتر از این میگفتند که پشت قانون اساسی ما یک نظام فلسفی روشن وجود ندارد و بعد از این همه سال باید مورد بازبینی و تامل قرار گیرد تا ما بتوانیم نسبت خود را با مسائل حکمرانی، عدالت، آزادی و سرمایه اجتماعی روشن کنیم.»
فرزند شهید لاریجانی با اشاره به اهتمام جدی پدرش برای پیگیری این مباحث، تصریح کرد: «اسفند ماه سال ۱۴۰۲ بود که ایشان جلسهای را با حضور اساتیدی از دانشگاههای تهران، امام صادق (ع)، حوزه و پژوهشگران آزاد تشکیل دادند. اولین جلسه با موضوع نقد کتاب خود ایشان برگزار شد و بسیار خوب و طولانی بود، اما متاسفانه به جلسه دوم نکشید؛ زیرا جنگ ۱۲ روزه شروع شد و این مسیر پیش نرفت.»
روایت ایثار و شهادت برادر
حجتالاسلام محمدرضا لاریجانی در بخش پایانی سخنان خود، با یادکردن از برادر شهیدش گفت: «لازم میدانم یادی کنم از اخوی شهید که برای خود من یک حیرت عجیبی است. ایشان هم از جهت علمی و هم از جهت اجتماعی جایگاه قابل توجهی داشتند، در اوج شکوفایی شغلی بودند و فرزندان خردسال داشتند. تمام شرایطی که یک جوان را به سمت عافیتطلبی میکشد، برای او مهیا بود.»
وی افزود: «اما در اوج زمانی که یک جوان نهایت تعلقش به دنیا و انتظارات آن است، با آغاز جنگ ۱۲ روزه پشت به همه این مسائل کرد و خانه، همسر، فرزند و کار را رها کرد. شاهد چنین صحنه ایثارگری بودن، لحظات بدون بازگشت و لذتبخشی برای من بود و درسی بزرگ برایم به همراه داشت. فکر میکنم او مزد همین عدم تعلق به دنیا را گرفت که خداوند در اوج جوانی او را به نزد خود فراخواند.»
...................
پایان پیام/
نظر شما