دیار وحی و پیوند دو نور و رزم و حضور

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ حج، سفری است که در آن انسان از خویشتن فاصله می‌گیرد و به حقیقتی بزرگ‌تر نزدیک می‌شود؛ سفری که هر بار، حتی برای زائران باتجربه، معنایی تازه و احساسی متفاوت به همراه دارد. در این میان، روایت حج زمانی عمیق‌تر می‌شود که با تجربه‌های شخصی و شرایط خاص زمانه درهم بیامیزد.

«محمدمهدی شریعتمدار» در سلسله یادداشت‌هایی با نگاهی صمیمی و تأمل‌برانگیز از حضور دوباره خود در سرزمین وحی می‌نویسد؛ حضوری که این‌بار، هم‌زمان با فقدانی شخصی و تحولات پرالتهاب منطقه، رنگ و بویی دیگر یافته است. بخش یازدهم این یادداشت‌ها به شرح زیر است: 

دیروز یاد پیوند دو نور، دو سایه نور النور، علی و فاطمه، برادر و دختر پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم، در دو قطعه از بهشت روی زمین، مکه مکرمه ومدینه منوره‌ که هنوز عطر قدم‌های پیامبر در هوایشان جاری است و هر سنگی در آنها یادآور بعثت و هر کوچه‌ای گواه رسالت است، توسط عاشقان ذوات مقدسی که "کلهم نور واحد"ند، گرامی داشته‌شد.  

در آستانه حرمین نور، در مکه‌ که کعبه‌اش قبله دل‌هاست ودر مدینه‌ای که تربتش تربیت‌گاه جان‌ها، یاد روزی در دل تاریخ می‌درخشد که نه عقدی در زمین، که عهدی در آسمان در آن بسته شد؛ روزی که شاهد پیوند نور با نور بود وخانه‌ای بنا شد که گرچه دیوارش از گِل، اما بنیانش از دل بود، خانه‌ای که در آن، نان اندک بود ویاد جانان بسیار، سفره ساده بود وصفا وصمیمی در سویدای دل‌ها فراوان، دست‌ها پینه داشت ودل‌ها گنجینه؛ خانه‌ای که در آن، علی علیه‌السلام با بازوی عدالت نان می‌آورد وفاطمه سلام‌الله‌علیها با دستان کرامت جان می‌پرورد، آن نور شمشیر حق در میدان بود و این یکی شمع مهر وعشق در ایوان.  

دیروز یادبود پیوندی بود که اشرف کائنات بنایش نهاد، هم او که فقر، فخرش بود وخانواده‌ای از آن پیوند برآمد که نه زر داشتند ونه زور، اما زورقِ زندگی‌شان بر دریای ذکر  عبادت وبر موج شکر ومعنویت روان بود. 

پیوند علی و فاطمه علیهماالسلام، هم‌پیمانی دو روح برای ساختن الگویی از زندگی بود؛ الگویی که در آن، عدالت با محبت، عبادت با مسئولیت اجتماعی، و زهد با کرامت انسانی در هم آمیخته است.  

پیوند علی وفاطمه که مظهر هیبت جبار بودند ورحمت رحمان، خانه‌ای ساخت که خود مدرسه بود ومکتب بود ومحراب بود وآوردگاه حرب، خانه‌ای که از آن، حسن وحسین چون دو خورشید برآمدند و راه تاریخ را روشن کردند. 

و اگر خانه‌ای بر ستون ایمان بنا شود، طوفان‌های روزگاران آن را فرو نمی‌ریزد، بلکه مؤمنانی از دیار دلاوران ایران، ۱۴۴۵ سال بعد، آن را نه تنها در مدینه که خاستگاه این پیوند آسمانی بود، بلکه در مکه، جایی که خورشید اسلام طلوع کرد وعلی نخستین مومن وبرادر پیامبر شد تا بعدها تنها کفو دخت او فاطمه باشد، جشن می‌گیرند.  

امروز که جهان، در هیاهوی قدرت و ثروت، راه گم کرده و انسان معاصر در ازدحام ابزارها از معنا دور مانده، یاد آن زندگی، چراغی در ظلمت است تا نشان دهد که می‌توان در نهایت قناعت، در قله کرامت بود ودر میانه رنج، گنجِ آرامش یافت ومسیر آینده را از بازگشت به ارزش‌های اصیل ترسیم کرد.

برای ما که این روزها در ایران و در گستره جهان اسلام با آزمون‌های دشوار زمانه روبه‌رو هستیم، یاد آن خانه نورانی دو نور علی وفاطمه، یادآور یک حقیقت بزرگ است: جامعه‌ای که خانواده‌اش بر پایه ایمان، عدالت، صبر و هم‌دلی بنا شود، از طوفان‌های تاریخ هراسی ندارد. جامعه امروز ایران حاضر در خیابان‌ها ومدافع میدان‌ها را چنین خانواده‌هایی تشکیل داده که حتی در غربت، اما در شرایط قرب الهی، ۱۵ قرن بعد، پاس آن پیوند وآن خانواده را در سخت‌ترین شرایط می‌دارند ودر میان هیاهوی جنگ وتهدیدها، در هوای پاک ودل‌انگیز آن نفس می‌کشند. این، یعنی سبک زندگی. 

در روزگاری که بسیاری از جوامع با بحران معنا، فروپاشی روابط انسانی وآشفتگی اخلاقی دست وپنجه نرم می‌کنند، بازخوانی زندگی علی وفاطمه تنها یک یادبود تاریخی نیست؛ ضرورتی برای بازسازی روح انسان معاصر است. آنان به ما آموختند که می‌توان در نهایت سادگی زیست ودر عین حال قله‌های کرامت را فتح کرد؛ می‌توان در دل سخت‌ترین مسئولیت‌های اجتماعی بود و در همان حال، مهربان‌ترین همسر وپرورش‌دهنده نسل‌های بزرگ شد.  

امروز، جهان اسلام وبلکه جهان انسانیت بیش از هر زمان دیگر به فهم آن سبک زندگی نیاز دارد؛ سبکی که در آن قدرت، ابزار عدالت است نه سلطه وثروت، وسیله خدمت است نه تفاخر؛ و خانواده، کانون تربیت انسان‌هایی است که برای حقیقت می‌ایستند، چنان‌که رزمندگان ما امروز در میدان‌ها. 

حجاج ایرانی، در کنار بیت‌الله الحرام، در نزدیکی شعب ابی‌طالب که پیامبر ویارانش، سه سال در آن در محاصره بودند وره خویش گرفتند ورفتند ودر یثرب بنای مدینه دین‌بنیاد نبی را پایه‌گذاری کردند، یاد آن پیوند وآن سبک زندگی را گرامی داشتند تا حج نه یک فریضه که یک برنامه زندگی باشد، برنامه‌ای از خانه‌های کوچک ایرانیان تا میدان‌های بزرگ رزمندگان. 

سلام بر آن پیوند که پیمان آسمان بود ودرس زمین، پیوندی که هنوز، پس از قرن‌ها، راه زندگی را به انسان می‌آموزد و بر آن خانه که اگرچه کوچک می‌نمود، اما وسعتش به اندازه دل همه آزادگان جهان بود و بر آن دو نور که همچنان تاریخ وآینده بشریت، دل در گرو راه روشن آنها خواهند داشت. 

جشن پیوند دو نور، خود بخشی مهم از سفر روحانی به دیار وحی بود. از دیار وحی، بر همه دیّاران میدان‌ها، هزاران درود ودعا.

..............................

پایان پیام/ ۲۶۸