به گزارش خبرگزاری بین المللی اهل بیت(ع)- ابنا- مراسم وداع و تشییع میلیونی پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی همچنان در راس اخبار بین المللی رسانه های جهان است. ده ها مقاله، گفت و گو و تحلیل درباره این رویداد مهم از رسانه های مختلف با دیدگاه های موافق و یا معارض جمهوری اسلامی ایران منتشر می شود، اما وجه اشتراک تمام این رسانه ها حضور میلیونی مردم ایران در مراسم وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب است که قابل سانسور و یا نادیده گرفتن نیست.
«منیر شحاده» سرتیپ بازنشسته ارتش لبنان ، هماهنگکننده سابق دولت لبنان در نیروهای حافظ صلح سازمان ملل (یونیفل) ، رئیس سابق دادگاه نظامی طی یادداشتی با عنوان« تشییع شهید سید علی خامنه ای(رضون الله تعالی علیه) .. زمانی که تشییع تبدیل به همه پرسی سیاسی می شود» در العهد نوشت:
تمام مراسمات تشییع جنازه صرفاً مراسم وداع نیستند؛ برخی به رویدادهای سیاسی و تاریخی تبدیل میشوند که تمامی یک دیدگاه را از نو ترسیم می کنند. آنچه جمهوری اسلامی ایران در مراسم تشییع پیکررهبر شهید خود، آیتالله علی خامنهای، شاهد بود، صرفاً مراسم وداع و تشییع رهبر و رئیس یک حکومت نبود، بلکه نمایشی استثنایی بود که پیامهای سیاسی و مردمی را فراتر از مرزهای ایران به سراسر جهان منتقل میکرد.
خیابانها و میادین مملو از امواج خروشان انسانی بود، در حالی که مراسم تشییع پیکر در شهرهای مختلف چندین روز ادامه داشت، در میان مشارکت گستردهای که اکثر رسانههای بینالمللی آن را عظیم و بیسابقه در تاریخ ایران جدید توصیف کردند.
در حالی که برآوردهای رسمی تعداد شرکتکنندگان را بین ۱۵ تا ۲۰ میلیون نفر اعلام میکند، گزارشهای دیگر تخمینهای بالاتری در حدود ۳۰ میلیون شرکتکننده در کل مراسم تشییع پیکر در ایران و عراق را نشان میدهند. با این حال، سازمانهای بینالمللی صرفاً به جمعیت عظیم اشاره کردند و رقم خاصی را ذکر نکردند که نشاندهنده دشواری شمارش تجمعاتی با این حجم است.
اما، صرف نظر از رقم نهایی، همین تصویر به تنهایی برای بیان آنچه هزاران گزارش و تحلیل از بیان آن عاجز بودند، کافی بود. این صحنه نیازی به مترجم یا تحلیلگر سیاسی نداشت. میلیونها چهره، موج بیپایان انسانی و مراسم وداعی که روزها طول میکشید ، همه بیانگر یک وضعیت عاطفی و سیاسی بودند که نمیتوانست نادیده گرفته شود.
نابودی روایت غربی
سالهای زیادی، ایالات متحده و اکثر کشورهای غربی گفتمان سیاسی و رسانهای خود را بر این فرض بنا کرده بودند که نظام ایران از مردم خود منزوی شده است، ایرانیان منتظر لحظه مناسب برای حمله به آن هستند و هرگونه رویارویی خارجی یا فشار اقتصادی به طور خودکار به فروپاشی آن از درون منجر خواهد شد.
اما صحنههای مراسم تشییع ، دوباره یک سوال اساسی را مطرح کرد: اگر نظام سیاسی ایران فاقد هرگونه حمایت مردمی است، چگونه میتوان حضور این تعداد عظیم مردم در مراسم تشییع و وداع را توضیح داد؟
ناظران ممکن است در تفسیر خود از میزان مشارکت متفاوت باشند؛ برخی آن را ابراز حمایت سیاسی میدانند، در حالی که برخی دیگر آن را بازتابی از عوامل مذهبی، ملی یا اجتماعی میدانند. با این حال، انکار عظمت این مراسم با توجه به تصاویر و صحنههایی که توسط رسانههای جهانی پخش میشود، بسیار دشوار شده است.
یک غافلگیری برای واشنگتن
دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا و دولت ایالات متحده بارها اعلام کردهاند که هدف از فشارهای نظامی و سیاسی «آزادسازی مردم ایران» از رژیمشان است، اما مراسم تشییع واقعیتی متفاوت از روایتی که ترویج میشد را به نمایش گذاشت.
شرط بندی آمریکاییها این بود که ترور رهبری ایران منجر به سقوط نظام و ایجاد درگیری داخلی می شود، اما آنچه در خیابانها پدیدار شد، حداقل در آن لحظه، صحنه متفاوتی بود که با تجمعات عمومی بزرگ و شعارهایی در مخالفت با آمریکا و اسرائیل مشخص میشد، و همین امر باعث شد بسیاری از ناظران مراسم تشییع پیکر را به عنوان یک پیام سیاسی خطاب به خارج از کشور نیز در نظر بگیرند.
روایت آمریکایی... آیا این داستان تکرار خواهد شد؟ این اولین باری نیست که ایالات متحده شعار «آزادسازی ملت ها» را مطرح میکند.این حرف در سال ۲۰۰۳ در عراق زده شد و نتیجهاش صدها هزار قربانی، فروپاشی نهادهای دولتی، ظهور تروریسم و جنگهای داخلی بود که سالها ادامه یافت.
همین حرفها در لیبی هم زده شد که به یک تفرقه سیاسی و امنیتی منجر شد که اثرات آن هنوز هم احساس میشود. همین شعارها در سوریه، یمن و افغانستان مطرح شد، اما مردم این کشورها خود را با واقعیتی بسیار پیچیدهتر از وعدههای داده شده قبل از مداخلات یافتند .
این موضوع یک سوال مشروع را مطرح میکند: اگر واشنگتن خود را تا این حد متعهد به آزادی مردم میداند، چرا بیشتر مداخلات نظامی آن در منطقه با فروپاشی دولتها، تجزیه جوامع و گسترش هرج و مرج مرتبط بوده است؟ بین تصویر و واقعیت.
سیاست نه تنها با نظرسنجی ها، بلکه با لحظات تعیین کننده تاریخی که در آن توده ها به شکلی خودجوش، احساسی و میهن پرستانه برای اعلام موضع یا بیان هویت ملی یا مذهبی به خیابان ها می آیند، سنجیده می شود.
مهمترین پیام
شاید برجستهترین پیامی که این مراسم تشییع منتقل کرد این بود که وقتی مردم احساس میکنند با یک تهدید خارجی روبرو هستند، اغلب فارغ از میزان اختلافات داخلی، پیرامون کشور و نمادهایشان جمع می شوند.
ایالات متحده میخواست خود را به عنوان حامی مردم ایران معرفی کند، اما صحنههای منتشر شده از تهران و شهرهای مختلف ایران، داستان متفاوتی را روایت میکرد و جهان را مجبور میکرد تا تصویر کلیشهای از رابطه بین دولت ایران و بخش بزرگی از جامعه آن را مورد بازنگری قرار دهد.
آنچه مسلم است این است که تاریخ به تفصیل در مورد این مراسم تشییع صحبت می کند ، نه تنها به دلیل وسعت آن، بلکه به این دلیل که به یک رویداد سیاسی تمام عیار و به یک همهپرسی مردمی تبدیل شد... با این حال، این مراسم بار دیگر ثابت کرد که واقعیتهای میدانی اغلب بسیار پیچیدهتر از شعارهایی هستند که در پایتختهای بزرگ مطرح میشوند.
...............
پایان پیام
نظر شما