به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ ترامپ پیشتر توافق هستهای موسوم به برجام را «بد» و ناکافی توصیف کرده و در سال ۲۰۱۸ از آن خارج شد و سیاست «فشار حداکثری» را علیه ایران در پیش گرفت. با این حال، خروج آمریکا از توافق به دستیابی به توافق جدید مورد نظر واشنگتن منجر نشد و ایران نیز در سالهای بعد برخی محدودیتهای هستهای برجام را کنار گذاشت.
از این رو، ترامپ اکنون به دنبال توافقی است که بتواند آن را در مقایسه با توافق دولت اوباما، سختگیرانهتر و موفقتر معرفی کند.
در این چارچوب، پرونده هستهای ایران برای ترامپ تنها یک موضوع امنیتی یا فنی نیست، بلکه به مسئلهای مرتبط با میراث سیاسی او نیز تبدیل شده است.
او میخواهد نشان دهد که برخلاف اوباما، قادر است با ترکیب فشار اقتصادی، تهدید نظامی و مذاکره، توافقی جدید و گستردهتر با ایران به دست آورد؛ توافقی که احتمالا علاوه بر محدودیتهای هستهای، موضوعاتی مانند نظارت و بازرسی، برنامه موشکی و نقش منطقهای تهران را نیز دربرگیرد.
با این حال، اختلافات عمیق میان تهران و واشنگتن و بیاعتمادی ناشی از خروج آمریکا از برجام، دستیابی به چنین توافقی را دشوار کرده است.
ایران از یک سو بر حقوق هستهای و رفع تحریمها تأکید دارد و از سوی دیگر نسبت به پایبندی بلندمدت آمریکا به هر توافق جدید تردید دارد. در مقابل، دولت ترامپ تلاش میکند از طریق افزایش فشار، تهران را به پذیرش محدودیتهای گستردهتر وادار کند؛ رویکردی که در صورت شکست مذاکرات میتواند خطر بازگشت به رویارویی نظامی را افزایش دهد.
در این میان، طرح احتمال استفاده از سلاح هستهای علیه ایران، اگرچه در سناریوهای مطرحشده به عنوان گزینهای بسیار افراطی و بعید توصیف میشود، اما پیامدهای آن میتواند به مراتب فراتر از پرونده هستهای ایران باشد.
چنین اقدامی میتواند به یک جنگ منطقهای گسترده منجر شود، پیامدهای انسانی و راهبردی سنگینی به دنبال داشته باشد و حتی برنامه هستهای ایران را به سمت بازسازی مخفیانه سوق دهد.
بنابراین، «عقده اوباما» ممکن است یکی از عوامل تشدید رویکرد ترامپ در قبال ایران باشد، اما بهتنهایی به معنای حرکت قطعی او به سمت استفاده از سلاح هستهای نیست.
............
پایان پیام
نظر شما