خون بی‌گناهان، فراتر از مرزها و مذاهب است

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ به نام خدایی که انسان را گرامی داشت و جان او را حرمت نهاد؛ چگونه می‌توان در برابر ریخته‌شدن خون بی‌گناهان خاموش ماند؟ چگونه می‌توان نام خدا را بر زبان آورد، به عبادت ایستاد و از ایمان و اخلاق سخن گفت، اما فریاد مادرانی را که بر پیکر فرزندانشان می‌گریند نشنید؟ کشتن انسان‌های بی‌دفاع، به‌ویژه زنان و کودکان، در هر سرزمین و به دست هر ارتش و قدرتی که باشد، جنایتی علیه انسان و عصیانی در برابر حرمت حیات است. هیچ قدرت سیاسی، هیچ ادعای امنیتی و هیچ منفعت سرزمینی نمی‌تواند خون بی‌گناه را مباح سازد.

ادیان آمده‌اند تا وجدان انسان را بیدار کنند، نه آن‌که در برابر ظلم به خواب روند. پیامبران الهی منادی عدالت، رحمت و کرامت انسان بوده‌اند. چگونه ممکن است خانه‌ای بر سر کودکان ویران شود، مادری فرزندش را از زیر آوار بیرون آورد، خانواده‌ای در یک لحظه نابود شود و مراسم جشن عروسی به سوگ و عزا تبدیل گردد و صاحبان منبرها، محراب‌ها، کلیساها، کنیسه‌ها و دیگر جایگاه‌های دینی جهان تنها نظاره‌گر باشند؟ در پیشگاه خداوند، خون مظلوم شناسنامه نمی‌خواهد؛ کودکِ کشته‌شده پیش از آن‌که متعلق به یک ملت یا مذهب باشد، انسانی است که حق زندگی داشته است.

امروز مسئولیت رهبران دینی سنگین است. از عالمان، روحانیان و رهبران همه ادیان می‌خواهیم سکوت را بشکنند؛ منبر و محرابی که در برابر خون مظلوم خاموش بماند، چگونه می‌تواند مردم را به عدالت و رحمت فرا بخواند؟ ایمان زمانی معنا می‌یابد که در برابر ظلم بایستد، از مظلوم دفاع کند و حرمت جان انسان را بالاتر از مصلحت قدرت‌ها بداند.

ای رهبران ادیان جهان! امروز بیش از همیشه صدای شما باید صدای وجدان انسان باشد. در کنار یکدیگر بایستید و بی‌هیچ ملاحظه سیاسی، کشتار غیرنظامیان، زنان و کودکان، آوارگی مردم و ویرانی خانه‌هایشان را محکوم کنید. از دولت‌ و ارتش‌ تروریستی امریکا شجاعانه بخواهید از کشتار ناجوانمردانه و حملات وحشیانه هدفمند علیه مناطق مسکونی و شهروندان غیرنظامی، دست کشیده و حرمت جان انسان را نگاه دارند و برای توقف خشونت و حمایت از بی‌گناهان بکوشند. نگذارید دین، وسیله توجیه جنگ شود؛ دین را دوباره زبان رحمت، عدالت و پناه مظلومان کنید.

به یاد داشته باشیم: در روزی که نه قدرت می‌ماند، نه مقام، نه پرچم و نه مرز، آنچه در پیشگاه خدا باقی خواهد ماند، اعمال انسان است. شاید آن روز یکی از سهمگین‌ترین پرسش‌ها این باشد: هنگامی که بی‌گناهان کشته می‌شدند و کودکان زیر آوار جان می‌دادند، تو که می‌توانستی سخن بگویی، چرا سکوت کردی؟ ایمان به مسیح، تنها صلیبی بر گردن، شمعی در کلیسا یا دعایی بر لب نیست؛ ایمان، ایستادن در کنار انسان رنج‌دیده است، همان انسانی که مسیح در چهره گرسنه، غریب، محروم و ستمدیده به ما نشان داد.

وقتی کودکی در جنگ کشته می‌شود، تنها قلب یک مادر نمی‌شکند؛ گویی بخشی از پیکر انسانیت بر صلیب می‌رود. وقتی خانه‌ای بر سر خانواده‌ای ویران می‌شود، وقتی مادری میان آوار نام فرزندش را فریاد می‌زند و پاسخی نمی‌شنود، یک مسیحی نمی‌تواند بپرسد این کودک از کدام ملت، نژاد یا دین بود. مسیح به ما آموخت که «همسایه» را در مرزهای قوم و مذهب جست‌وجو نکنیم.

از همین رو، کشتار غیرنظامیان، زنان و کودکان، به دست هر ارتش و قدرتی و در هر گوشه جهان که صورت گیرد، باید با صدایی روشن و بدون معیارهای دوگانه محکوم شود. نمی‌توان انجیل محبت را در دست گرفت و در برابر رنج انسان سکوت کرد. نمی‌توان روز یکشنبه از محبت به همسایه سخن گفت و روز دیگر، در برابر مرگ کودکان به دلیل ملاحظات سیاسی چشم فروبست. جان هر انسان، آفریده خدا و برخوردار از کرامتی است که قدرت‌های زمینی حق سلب آن را ندارند.

باشد که کلیساهای جهان، فراتر از مرزهای سیاسی و اختلافات مذهبی، یک‌صدا اعلام کنند: هیچ کودکی دشمن نیست؛ هیچ مادری سزاوار داغ فرزند نیست؛ و هیچ پیروزی‌ای که بر خون بی‌گناهان بنا شود، پیروزی مسیح و انجیل نیست.

و شاید امروز پرسشی که در برابر وجدان هر مسیحی قرار دارد، همان پرسش جاودانه انجیل باشد: هنگامی که انسانی زخمی و رنج‌دیده در کنار راه افتاده است، آیا از کنارش عبور خواهیم کرد، یا مانند سامری نیکو، خواهیم ایستاد؟

زیرا مسیح ما را نه به تماشای رنج انسان، بلکه به محبت کردن فرا خوانده است؛ و در برابر خون بی‌گناهان، محبت حقیقی هرگز خاموش نمی‌ماند.

سفارت جمهوری اسلامی ایران – واتیکان

...................

پایان پیام/