۱ آذر ۱۴۰۵ - ۱۹:۱۰
روایت رهبر شهید از حماسه «ام‌البنین(س)»؛ مادرانی که از مرثیه، افتخار می‌آفرینند

در نگاه رهبر شهید، مرثیه‌های حضرت ام‌البنین(س) تنها بیان اندوه مادری در سوگ چهار فرزندش نیست؛ او در بقیع، هم برای فرزندانش می‌گرید و هم از وفاداری و فداکاری آنان سخن می‌گوید؛ روایتی که در آن، سوگواری و حماسه‌آفرینی به هم می‌رسند.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ در روایت حماسه‌های بزرگ، معمولاً از کسانی سخن گفته می‌شود که در میدان حادثه حضور داشته‌اند؛ از شجاعت، ایستادگی و فداکاری آنان؛ اما گاهی بخش مهمی از یک حماسه را باید در سخنان کسانی جست‌وجو کرد که پس از پایان آن، روایتش را زنده نگه داشته‌اند. مادران و همسران شهدا از جمله این راویان‌اند؛ بانوانی که خاطره شهیدشان را نه فقط با اندوه فراق، بلکه با یادآوری آرمان‌ها و فداکاری‌های آنان به نسل‌های بعد منتقل می‌کنند و حضرت ام‌البنین(س) یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های چنین روایتگری در تاریخ عاشوراست.

روایت رهبر شهید انقلاب اسلامی از حضرت ام‌البنین(س)، نکته‌ای فراتر از مصیبت شهادت چهار فرزند دیده می‌شود؛ اینکه چگونه یک مادر می‌تواند از دل سوگواری، حماسه‌ای ماندگار روایت کند. ایشان با اشاره به مرثیه «لا تَدعُوَنّی وَیکِ أُمَّ البَنین؛ دیگر مرا مادرِ پسران نخوانید...» تصویری از این بانوی بزرگوار پیش چشم می‌گذارند که در بقیع، صورت قبر چهار فرزند شهیدش را بر خاک می‌کشد و برای آنان نوحه‌سرایی می‌کند. اما در نگاه رهبر شهید، آنچه به این صحنه معنا می‌بخشد، تنها اندوه مادر نیست؛ بلکه افتخاری است که در کلمات و مرثیه‌های او جریان دارد.

تعبیر رهبر شهید در این‌باره دقیق و تأمل‌برانگیز است: «درباره‌ی مصیبت حضرت اباالفضل (علیه الصّلاة و السّلام) به نظرم می‌رسید که یکی از بخش‌های مهم و جذابی که می‌تواند این مصیبت را بیان کند، همان زبان حال مادر حضرت اباالفضل است؛ همان «لا تدعونّی ویک امّ البنین»، یا آن شعر دیگری که به ایشان منسوب است. خب، این دو تا شعر است. البته اینها ترجمه‌ شعری هم شده، ترجمه‌ی خیلی جالبی نیست، خیلی قوی نیست؛ اما خود این یک عرصه است: مادری است؛ صورت قبر چهار جوانش را که در کربلا شهید شدند، در بقیع می‌کشد و نوحه‌سرائی می‌کند و حماسه می‌آفریند. همه‌اش اشک ریختن و تو سر زدن هم نیست - البته اشک ریختن هست، اشکالی هم ندارد - بلکه حماسه‌آفرینی است، افتخار به این جوان‌هاست.»

ام‌البنین(س) در این روایت، نه اندوه خود را پنهان می‌کند و نه اجازه می‌دهد مرثیه‌اش تنها به شرح مصیبت محدود بماند. او از فرزندانی سخن می‌گوید که در وفاداری به امام زمان‌شان؛ حسین(ع) جان داده‌اند و همین، به سوگواری‌اش معنایی فراتر می‌بخشد. در مرثیه او، مصیبت و افتخار در برابر یکدیگر قرار نمی‌گیرند؛ هر دو بخشی از حقیقت مادری هستند که عظمت فداکاری فرزندانش را می‌شناسد.

این نگاه، معنای روز تکریم مادران و همسران شهدا را نیز روشن‌تر می‌کند. تکریم آن‌ها، تنها قدردانی از صبر در تحمل فقدان فرزند یا همسر نیست؛ بلکه به رسمیت شناختن جایگاهشان در روایت و ماندگاری حماسه شهیدان است. چنان‌که رهبر شهید در سوگواری ام‌البنین(س) دیدند، گاهی یک مادر در همان لحظه‌ای که برای فرزندش مرثیه می‌خواند، بزرگ‌ترین راوی حماسه اوست.

..........................

پایان پیام

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha