به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ «محمد مهدی» ۱۲ ساله در میان همکلاسیهایش و دفترها و مدادرنگیها نشسته بود و روزی را به یاد میآورد که زندگی او و خانوادهاش برای همیشه تغییر کرد. او میگوید: در مدرسه بودم که دیدم معلمها در راهروها میدوند. فکر کردم هواپیماهای جنگی اسرائیل مدرسه را هدف قرار میدهند. اما وقتی از شهرکمان «کفر تبنیت» فرار میکردیم، فهمیدم خانهمان و محلهمان بمباران شده است.
براساس گزارش روزنامه الاخبار لبنان، محمد مهدی خانهاش را در دوم فوریه در یکی از حملات اسرائیل که چندین شهرک در جنوب لبنان از جمله «کفر تبنیت» و «عین قانا» در استان نبطیه را هدف قرار داد، از دست داد. این حملات باعث ویرانی گسترده در محلههای مسکونی و آوارگی دستکم ۳۷ خانواده از کفر تبنیت شد. هرچند برخی حملات با آنچه دستور تخلیه خوانده میشود همراه بود، اما این موضوع در همه موارد رخ نداد و ساکنان جنوب لبنان و منطقه بقاع را در چرخهای از ترس و بلاتکلیفی گرفتار کرد.
با هر حمله تازه، نیازهای انسانی که پیشتر نیز وجود داشت تشدید میشود و فشار روانی بر مردمی که با وجود همهچیز از خود تابآوری نشان میدهند، افزایش مییابد. پس از حملات به کفر تبنیت، تیمهای پزشکان بدون مرز به سرعت برای پاسخ به نیازهای فوری وارد عمل شدند و بستههای غذایی، پتو، تشک و بالش میان خانوادههای آسیبدیده توزیع کردند.
همزمان، تیمهای سیار پزشکی و روانی این سازمان خدمات مراقبتهای اولیه، حمایت روانی و برنامههای آموزش سلامت را در سراسر استان نبطیه در جنوب لبنان ادامه دادند تا از مردمی که با شوکهای پیاپی و آوارگی مداوم روبهرو هستند پشتیبانی کنند.
«جرمی ریستور» هماهنگکننده برنامههای پزشکان بدون مرز در لبنان، میگوید: تیمهای ما در میدان حضور دارند و کمکهای فوری ارائه میدهند، اما آنچه در کفر تبنیت دیدیم حادثهای جداگانه نیست؛ بلکه بازتاب واقعیتی است که هزاران نفر در جنوب لبنان با آن زندگی میکنند. خانوادهها در وضعیت دائمی بیاطمینانی به سر میبرند و نمیدانند چه زمانی خانه یا عزیزانشان هدف قرار میگیرند. بارها از مردم شنیدهایم که میپرسند: آتشبس کجاست؟
او میافزاید: حملات مستمر اسرائیل تنها خانهها و زیرساختها را ویران نمیکند، بلکه پایههای زندگی روزمره و امکان بهبود را نیز تضعیف میکند.
از زمان اعلام توافق آتشبس میان اسرائیل و لبنان در نوامبر ۲۰۲۴، حملات در مناطق مختلف لبنان، بهویژه در جنوب، ادامه یافته است. نیروی حافظ صلح سازمان ملل در لبنان (یونیفیل) گزارش داده که نیروهای اسرائیلی بیش از ۱۰ هزار بار این توافق را نقض کردهاند و از آن زمان تاکنون بیش از ۳۷۰ نفر در اثر آتش اسرائیل شهید شدهاند.
این حملات موجهای تازهای از آوارگی در جنوب لبنان، ایجاد کرده و خسارتهای سنگینی به زیرساختهای غیرنظامی، از جمله خانهها و خدمات اساسی، وارد آورده و مانع بازگشت هزاران نفر به شهرکهایشان و بازسازی خانههای ویرانشده شده است.
در چارچوب پاسخ اضطراری در شهرک کفر تبنیت، پزشکان بدون مرز با «حوراء مقداد» مادر محمد مهدی و مدرس پرستاری که خانهاش را در حمله اخیر از دست داده، دیدار کرد.
حوراء میگوید: در مؤسسه پرستاری بودم که یکی از دانشجویانم خبر داد خانهام در منطقهای است که ممکن است هدف قرار گیرد. در یک لحظه فهمیدم خانه و باغچه و همه خاطراتم و خاطرات فرزندانم را از دست خواهم داد. دردناک و شوکآور بود، اما این همان واقعیتی است که حملات اسرائیل مدتی است بر زندگی ما تحمیل کرده است.
او همراه دو فرزندش به کلینیک سیار پزشکان بدون مرز در شهرک کفر تبنیت مراجعه کرد؛ زیرا خانوادهاش نهتنها خانه و وسایلشان را از دست داده بودند، بلکه مدارک هویتی، پروندههای پزشکی و همه اسناد زندگیشان نیز نابود شده بود؛ لحظهای که هر حس ثباتی را از آنان گرفت.
حوراء توضیح میدهد: پسر بزرگم در درس خواندن و تمرکز مشکل پیدا کرده و پسر کوچکم بیشفعالتر شده است. هر صبح، پسرانم اسباببازیهایشان و لحظههایی را که در خانهمان داشتند به یاد میآورند.
بسیاری در جنوب لبنان چنین واقعیتی را تجربه میکنند. در ژانویه، «آلیس رضا» مسئول امور مالی و منابع انسانی در پروژه پزشکان بدون مرز در نبطیه هنگام دیدار با والدینش در شهرک «کفر حتی» در منطقه صیدا، با حمله ناگهانی و صدور دستور تخلیه مواجه شد؛ صحنهای از وحشت که برای بسیاری آشنا شده است. او میپرسد: چرا این وضعیت ادامه دارد؟ چگونه میتوانیم اینگونه زندگی کنیم؟ چگونه ویرانی خانهها، آوارگی خانوادهها و زندگی در ترس دائمی به امری عادی تبدیل شده است؟
در جنوب لبنان، کلینیک میدانی پزشکان بدون مرز خدمات اساسی از جمله مراقبتهای اولیه، طب کودکان و خدمات سلامت روان ارائه میدهد. تنها در سال ۲۰۲۵ میلادی، تیمهای این سازمان در نبطیه بیش از ۲۸ هزار ویزیت عمومی، حدود ۲۸۰۰ مشاوره سلامت روان و بیش از ۱۰۳۰۰ جلسه آموزش سلامت برگزار کردهاند.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما