به گزارش خبرگزاری بین المللی اهل بیت (ع) ـ ابنا ـ در دومین نمایشگاه تخصصی ملی و بینالمللی «ابوعلی سینا بلخی» در کابل، مقامهای طالبان از افزایش تولید دارو در افغانستان خبر دادند و همزمان از تاجران خواستند از احتکار دارو خودداری کنند.
عبدالغنی برادر، معاون اقتصادی نخستوزیر طالبان، گفت تولیدات داخلی دارو در ماههای اخیر رشد کرده و اکنون دهها کارخانه داروسازی بخشی از نیاز بازار افغانستان را تأمین میکنند.
در همین مراسم، عبدالسلام حنفی، معاون اداری نخستوزیر طالبان، نیز از متخصصان افغان مقیم خارج خواست برای تقویت بخش درمانی و دارویی کشور به افغانستان بازگردند و در بازسازی این حوزه نقش ایفا کنند.
با این حال، دعوت طالبان از متخصصان افغان برای بازگشت، همزمان با نگرانیهای جدی و پرسشهای حلنشدهای همراه شده است؛ نگرانیهایی که به باور برخی کارشناسان، خانوادهها و نهادهای اجتماعی، میتواند مانعی مهم در مسیر بازگشت نیروهای متخصص باشد.
هرچند مقامهای طالبان از حمایت از بازگشت کادرهای حرفهای سخن میگویند، اما بسیاری از متخصصان افغان مقیم خارج، مسئله را فقط در حد یک دعوت رسمی یا شعارهای تشویقی نمیبینند و تصمیمگیری درباره بازگشت را وابسته به شرایط عینی زندگی، امنیت شخصی، آینده شغلی و وضعیت خانوادههای خود میدانند.
یکی از مهمترین نگرانیهای مطرحشده، نبود تضمین روشن درباره امنیت فردی و حقوقی متخصصانی است که به افغانستان بازمیگردند.
برخی خانوادهها و منابع آگاه میگویند شماری از متخصصان نگراناند که پس از بازگشت، به دلایل مختلف در معرض بازداشت، بازجویی، محدودیتهای اداری یا برخوردهای غیرشفاف قرار گیرند.
در چنین شرایطی، صرف دعوت رسمی از سوی مقامها برای بسیاری از نیروهای تحصیلکرده کافی نیست و آنان خواهان تضمینهای مشخص، مکتوب و قابل اتکا درباره وضعیت حقوقی و امنیتی خود هستند.
در کنار این موضوع، وضعیت اعضای خانواده متخصصان نیز بهعنوان یکی از موانع اصلی بازگشت مطرح است.
بسیاری از متخصصان افغان که طی سالهای اخیر در کشورهای دیگر مستقر شدهاند، اکنون زندگی خانوادگی خود را بر پایه معیارهایی بنا کردهاند که با شرایط کنونی افغانستان تفاوت جدی دارد.
برای این گروه، بازگشت تنها به معنای انتقال محل کار نیست، بلکه تصمیمی است که مستقیماً بر زندگی همسر، فرزندان و آینده خانوادگی آنان اثر میگذارد.
این میان، محدودیتهای رفتوآمد برای زنان و نبود آزادی کافی برای حضور مستقل آنان در عرصه عمومی، یکی از نگرانیهای جدی خانوادهها عنوان میشود.
برخی از خانوادهها میگویند در شرایطی که زنان برای رفتوآمد، حضور در مراکز درمانی، ادارات، بازار یا دیگر فضاهای عمومی با محدودیتهایی روبهرو هستند، بازگشت به کشور برای خانوادههایی که سالها در محیطی متفاوت زندگی کردهاند، تصمیمی دشوار و حتی پرهزینه خواهد بود.
مسئله آموزش دختران نیز از دیگر عوامل بازدارنده در این زمینه به شمار میرود.
بسیاری از متخصصان افغان مقیم خارج، بهویژه کسانی که فرزند دختر دارند، نگراناند که در صورت بازگشت، امکان ادامه تحصیل آزاد و پیوسته برای دخترانشان فراهم نباشد.
برای خانوادههایی که آموزش را بخشی اساسی از آینده فرزندان خود میدانند، این موضوع یک دغدغه فرعی نیست، بلکه یکی از تعیینکنندهترین معیارها در تصمیم به بازگشت یا ماندن در خارج از کشور است.
علاوه بر این، محدودیتهای گسترده بر کار زنان نیز بر این نگرانیها افزوده است.
برخی متخصصان میگویند بازگشت به افغانستان در حالی که همسر یا دیگر اعضای زن خانواده آنان امکان اشتغال، فعالیت حرفهای یا حضور مؤثر در جامعه را نداشته باشند، برایشان قابل قبول نیست.
برای بسیاری از خانوادهها، بازگشت به کشوری که در آن فرصتهای کاری برای زنان محدود یا مسدود شده، به معنای فروپاشی توازن اقتصادی و حرفهای خانواده است.
کارشناسان حوزه مهاجرت و توسعه انسانی بر این باورند که بازگشت متخصصان تنها زمانی عملی خواهد شد که مجموعهای از پیششرطهای واقعی فراهم باشد؛ از جمله تضمین امنیت شغلی، روشنبودن وضعیت حقوقی، امکان فعالیت حرفهای بدون مداخله، دسترسی به محیط کاری استاندارد، و نیز فراهمبودن شرایط زندگی باثبات برای خانوادهها.
.............
پایان پیام/
نظر شما