به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ ساره محمد مرزوقی، نویسنده و تحلیلگر الجزائری، در یادداشتی در روزنامه «رأی الیوم» به بررسی نقش پایگاههای نظامی خارجی در منطقه خلیج فارس و تأثیر آن بر امنیت و حاکمیت کشورهای این منطقه پرداخت.
مرزوقی در این یادداشت نوشت: «حضور نظامی آمریکا در خلیجفارس بر این اصل بنا نهاده شده بود که امنیت منطقه تنها از طریق چتر حمایتی آمریکا قابل تضمین است. اما جهانی که آن معادله را تولید کرد، دیگر وجود ندارد. موازنه قدرتها دگرگون شده، قدرتهای جدید بینالمللی و منطقهای قد علم کردهاند و خود کشورهای شورای همکاری نیز اکنون از توانمندیهای نظامی، اقتصادی و سیاسی برخوردارند که آنها را بیش از پیش در ترسیم سیاستهای امنیتیشان بر اساس منافع ملی توانمند میسازد.»
وی ادامه داد: «شاید خطرناکترین نکتهای که بحرانهای اخیر برملا کرد، این باشد که پایگاههای خارجی دیگر صرفاً ابزار بازدارندگی نیستند، بلکه در هر تقابل میان ایالات متحده و دشمنانش، به اهدافی بالقوه تبدیل شدهاند. بدین ترتیب، خطر از یک تهدید نظری به یک احتمال عملی تغییر یافته که ممکن است مردم منطقه بهای آن را بپردازند، در حالی که تصمیمات سرنوشتساز در پایتختهایی دور از خلیج فارس اتخاذ میشود.»
این تحلیلگر الجزائری تأکید کرد که این به معنای دعوت به قطع رابطه با ایالات متحده یا هر شریک بینالمللی نیست؛ زیرا روابط استراتژیک با حضور نظامی دائمی متفاوت است. کشورها میتوانند مشارکتها و همکاریهای دفاعی، توافقنامههای امنیتی و تبادل اطلاعات و تجربیات را دنبال کنند، بدون آنکه خاکشان به سکویی برای عملیاتهای نظامی تبدیل شود که میتواند منجر به واکنشهای تلافیجویانه گردد.
مرزوقی در ادامه نوشت: «در قرن بیست و یکم، مفهوم امنیت دیگر با تعداد پایگاههای نظامی سنجیده نمیشود، بلکه با توانایی دولت در ساخت اقتصادی قدرتمند، نهادهای پایدار و روابط متوازن با قدرتهای مختلف بینالمللی تعریف میشود. ثبات واقعی نه توسط ارتشهای بیگانه، بلکه توسط سیاستهای ملی هوشمندانه و دیپلماسی حکیمانه ساخته میشود.»
وی تصریح کرد: «کشورهای حوزه خلیج فارس، امروز با چهل سال پیش متفاوتاند. آنها به بازیگران اقتصادی جهانی و شرکای تأثیرگذار در بازارهای انرژی، سرمایهگذاری و فناوری تبدیل شدهاند. طبیعی است که این تحول، با استقلال بیشتر در تصمیمگیریهای امنیتی و بازنگری در ترتیبات تاریخی که با واقعیت امروز زمین تا آسمان متفاوت است، همراه شود.»
این نویسنده الجزائری تأکید کرد: «امنیت خلیج فارس باید پیش از هر چیز، مسئولیتی بر عهده کشورهای همین منطقه باشد که بر پایه همکاری منطقهای، احترام به حاکمیت و برتری گفتوگو بر سیاستهای محورها بنا شود. هرچه امنیت منطقه با اراده فرزندان خود گره بخورد، احتمال تبدیل شدن آن به میدان تسویهحساب میان قدرتهای بزرگ کاهش مییابد.»
مرزوقی در بخش پایانی یادداشت خود نوشت: «دعوت به بازنگری در حضور نظامی خارجی، دعوت به انزوا نیست، بلکه دعوتی است برای بازتعریف امنیت بهگونهای که با منافع ملتهای منطقه همسو باشد، نه با اولویتهای دیگران. کشورهایی که امنیت خود را خودساخته و بر پایه تصمیمات حاکمیتی بنا میکنند، در مواجهه با بحرانها توانمندتر و در برابر تبدیل شدن به گروگانِ درگیریهایی که هیچ سهمی در آن ندارند، آسیبپذیرتر نیستند.»
وی در پایان با طرح این پرسش که «اگر پایگاههای خارجی برای حفاظت از کشورهای حوزه خلیج فارس ایجاد شده، چرا در هر بحران منطقهای، این کشورها اولین جایی هستند که بهای چنین حضوری را میپردازند؟»، تأکید کرد که پاسخ، آغاز مرحلهای جدید است؛ مرحلهای که شعارش این است: «امنیت خلیج فارس از حاکمیت آن آغاز میشود و حاکمیت زمانی کامل میگردد که تصمیم امنیتی، کاملاً خلیجی و به دور از هرگونه حضور نظامی دائمی خارجی باشد.»
................
پایان پیام/
نظر شما