کاروان حسینی در مسیر آگاهی و انتخاب

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ اگر شب نخست محرم، شب تصمیم بزرگ حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و آغاز نهضت از مدینه بود، شب دوم را باید شب «انتخاب آگاهانه» نامید؛ شبی که روشن می‌شود نهضت عاشورا بر پایه احساسات زودگذر شکل نگرفت، بلکه بر اساس ایمان، بصیرت و شناخت بنا شد.

کاروان حضرت سیدالشهدا(ع) پس از خروج از مدینه به سوی مکه حرکت کرد. در این مسیر اتفاقی مهم در حال رخ دادن بود. هر چه خبر حرکت فرزند رسول خدا(ص) در میان مردم منتشر می‌شد، افراد بیشتری درباره این قیام سخن می‌گفتند. برخی با نگرانی به آینده نگاه می‌کردند، برخی از روی محبت به حضرت توصیه به احتیاط می‌کردند و عده‌ای نیز از ترس قدرت حکومت، سکوت را بهترین راه می‌دانستند.

اما وجود مبارک امام حسین(ع) در تمام این روزها تلاش می‌کرد یک حقیقت را برای مردم روشن سازد؛ اینکه همراهی با این نهضت باید از روی شناخت باشد، نه هیجان و احساس.

در طول مسیر، حضرت بارها شرایط آینده را برای یاران و همراهان خود بیان کردند. ایشان هیچ‌گاه کسی را با وعده پیروزی ظاهری، غنیمت یا قدرت جذب نکردند. برعکس، هر چه به زمان حادثه نزدیک‌تر می‌شدند، پرده از سختی‌های راه بیشتر کنار می‌رفت.

این ویژگی نهضت حسینی را از بسیاری از حرکت‌های تاریخ جدا می‌کند. معمولاً رهبران برای افزایش همراهان خود، آینده را امیدوارکننده‌تر از آنچه هست ترسیم می‌کنند؛ اما امام حسین(ع) حقیقت را همان‌گونه که بود بیان می‌کرد. زیرا هدف حضرت فقط افزایش تعداد یاران نبود، بلکه می‌خواست انسان‌هایی در کنار او باشند که راه را با آگاهی انتخاب کرده باشند.

در این میان، چهره‌های مختلفی به کاروان نزدیک می‌شدند. برخی پس از شنیدن سخنان حضرت، راه خود را جدا می‌کردند و برخی دیگر با اطمینان بیشتری در کنار فرزند دخت گرامی پیامبر اکرم(ص) باقی می‌ماندند. اینجا بود که تفاوت میان دوست داشتن امام و همراهی واقعی با امام آشکار می‌شد.

بسیاری از مردم، خاندان پیامبر(ص) را دوست داشتند؛ اما همه حاضر نبودند هزینه این محبت را بپردازند.

همراهی با حضرت اباعبدالله(ع) به معنای قرار گرفتن در برابر قدرت حاکم بود. به معنای چشم‌پوشی از امنیت، آسایش و گاهی حتی جان و مال. به همین دلیل، هر کسی توان ماندن در این مسیر را نداشت.

اما در کنار مردانی که آگاهانه این راه را انتخاب کردند، زنان نیز نقشی بزرگ و تأثیرگذار داشتند؛ نقشی که گاه کمتر به آن پرداخته شده است.

وقتی از یاران امام حسین(ع) سخن گفته می‌شود، نباید تنها مردان را دید. در پشت بسیاری از این انتخاب‌های بزرگ، مادران، همسران و دخترانی حضور داشتند که با ایمان و بصیرت، عزیزان خود را به یاری حجت خدا تشویق کردند.

در میان همه این بانوان، نام حضرت زینب کبری(س) همچون خورشیدی می‌درخشد. بانویی که نه تنها همراه نهضت بود، بلکه خود یکی از ستون‌های اصلی آن به شمار می‌آمد.

در روزهایی که بسیاری از مردم آینده را مبهم می‌دیدند، حضرت زینب(س) با اطمینان در کنار برادر خویش ایستاده بود. او بهتر از هر کس می‌دانست که این مسیر، راهی عادی نیست. او فرزند امیرالمؤمنین علی(ع) و حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا(س) بود و در مکتب نبوت و ولایت پرورش یافته بود. نگاه او به حوادث، نگاهی عمیق و الهی بود.

اگر بسیاری از مردم فقط خطرها را می‌دیدند، زینب کبری(س) هدف را می‌دید. اگر دیگران پایان ظاهری مسیر را می‌نگریستند، او آینده اسلام را مشاهده می‌کرد. به همین دلیل در هیچ‌یک از مراحل نهضت، نشانی از تردید در رفتار آن بانوی بزرگ دیده نمی‌شود.

در کنار حضرت زینب(س)، دیگر بانوان خاندان نبوت نیز حضوری مؤثر داشتند. آنان با صبر، آرامش و استقامت، فضای روحی کاروان را حفظ می‌کردند. حضور کودکان، زنان و خانواده‌ها در این مسیر، خود پیام مهمی داشت. این نهضت تنها برای یک نبرد کوتاه شکل نگرفته بود؛ این حرکت آمده بود تا حقیقت را برای همیشه در تاریخ زنده نگه دارد.

در همین روزها بود که به تدریج دو جبهه از یکدیگر جدا می‌شدند؛ جبهه کسانی که حق را شناختند و در کنار آن ایستادند و جبهه کسانی که حق را شناختند اما از ترس یا دلبستگی‌های دنیوی از یاری آن دست کشیدند.

شاید مهم‌ترین درس این بخش از نهضت حسینی همین باشد که شناخت حق به تنهایی کافی نیست. بسیاری از مردم زمان امام حسین(ع)، شخصیت و جایگاه آن حضرت را می‌شناختند. آنان می‌دانستند که او سبط پیامبر(ص)، ریحانه رسول خدا(ص) و فرزند امیرالمؤمنین(ع) و حضرت زهرا(س) است. اما همه آنان در کنار حضرت نماندند. آنچه یاران عاشورا را ماندگار کرد، تنها شناخت نبود؛ بلکه شجاعت عمل به آن شناخت بود.

کاروان حضرت سیدالشهدا(ع) در مسیر خود به سوی مکه و سپس به سوی سرنوشت بزرگ عاشورا حرکت می‌کرد. هر روز که می‌گذشت، صفوف روشن‌تر می‌شد. انسان‌ها یکی پس از دیگری انتخاب خود را انجام می‌دادند. برخی آسایش را برگزیدند و برخی حقیقت را.

در این میان، حضرت زینب(س) و بانوان خاندان رسالت، نمونه‌ای درخشان از انتخاب آگاهانه بودند. آنان نه از روی احساسات لحظه‌ای، بلکه با شناختی عمیق از جایگاه امام زمان خویش، در کنار حضرت اباعبدالله الحسین(ع) ایستادند و نشان دادند که دفاع از حق، زن و مرد نمی‌شناسد.

نهضت حسینی از همان روزهای نخست به جهانیان آموخت که ارزش انسان‌ها به موقعیتی نیست که در آن قرار دارند، بلکه به انتخابی است که در لحظه‌های سرنوشت‌ساز انجام می‌دهند. و چه انتخابی بزرگ‌تر از آنکه انسان در کنار فرزند پیامبر خدا(ص) بایستد و حقیقت را بر هر چیز دیگری مقدم بدارد.

................

پایان پیام/