به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ صحنه سیاسی نیویورک همواره حاصل موجهای پیدرپی مهاجرت و گروههای قومی و مذهبی بوده است؛ گروههایی که جایگاه خود را در حافظه جمعی شهرِ مشهور به «سیب بزرگ» از ایرلندیها و ایتالیاییها گرفته تا جوامع یهودی و آفریقایی، ثبت کردهاند.
اما انتخابات سال ۲۰۲۵ میلادی شهرداری نیویورک از یک دگرگونی بیسابقه جمعیتی و سیاسی خبر داد. با سوگند یاد کردن زهران ممدانی بهعنوان نخستین شهردار مسلمان و جنوبآسیاییتبار نیویورک، جامعه مسلمانان دیگر صرفاً یک عدد در سرشماری نیست؛ بلکه بهگفته روزنامه واشنگتنپست، به نیروی محرکه و ستون فقرات قدرت در شهرداری نیویورک تبدیل شده است.
ممدانی در نخستین ساعات سال نو، طی مراسمی محدود که تنها با حضور اعضای خانواده و نزدیکان او برگزار شد، در ایستگاه متروی ساختمان قدیمی شهرداری نیویورک که در سال ۱۹۰۴ ساخته شده، بر روی قرآن کریم سوگند یاد کرد.
او در سخنرانی تحلیف خود گفت که نیویورک را با جسارت، اداره خواهد کرد و افزود: ممکن است همیشه موفق نباشیم، اما هرگز نخواهند گفت که شجاعت تلاش کردن نداشتیم.
صعود از حاشیه
بهنوشته واشنگتنپست، انتخاب زهران ممدانی ۳۴ ساله لحظهای تاریخی برای نیویورک بهشمار میرود.
دهههاست که جوامع مسلمان نیویورک — که شامل مهاجرانی از جنوب آسیا، عربها و آمریکاییهای آفریقاییتبار هستند — پس از حملات ۱۱ سپتامبر و گسترش اسلامهراسی، زیر فشار امنیتی و حاشیهنشینی اقتصادی زندگی کردهاند.
بر اساس برآوردهایی از جمله شورای روابط اسلامی ـ آمریکایی (کِیر)، تعداد مسلمانان شهر نیویورک حدود یک میلیون نفر یعنی نزدیک به ۱۲ درصد جمعیت این شهر است.
در منطقه «موریس پارک» در برانکس که اکنون «یمن کوچک» نام گرفته، نشانههای این تغییر آشکار است. منطقهای که زمانی کانون مهاجران ایتالیایی بود، امروز به مرکز پویای جامعه یمنی تبدیل شده و فروشگاهها و رستورانهای عربی در آن رونق گرفتهاند.
همچنین ساخت «مرکز اسلامی برانکس» در مساحتی به اندازه ۳۲ هزار فوت مربع در جریان است که با افتتاح در اواخر سال ۲۰۲۶، به بزرگترین مسجد ایالت نیویورک تبدیل خواهد شد و این مرکز اسلامی به نوشته «تیم کریگ» خبرنگار واشنگتنپست، نمادی از تثبیت و گسترش نفوذ اجتماعی مسلمانان در نیویورک است.
دادههای انتخاباتی نیز همین روند را تأیید میکنند. مسلمانان ۱۴ درصد آرای انتخابات ۲۰۲۵ شهرداری نیویورک را به خود اختصاص دادند که دو برابر سهم آنها از میان رأیدهندگان ثبتنامشده بود.
در سطح محلی نیز، این تغییر جمعیتی به رونق اقتصادی نیویورک کمک کرده است؛ تاجران عرب و یمنی توانستهاند نرخ خالیماندن واحدهای تجاری را حتی بهتر از برخی مناطق گرانقیمت منهتن کاهش دهند.
ساکنان قدیمی میگویند هرچند این تحول فرهنگی گاهی تنشهایی — مانند اختلاف دیدگاه درباره هویت محلهها — ایجاد کرده، اما در عین حال ثبات اقتصادی و حس تازهای از تعلق به شهر نیویورک را نیز به همراه آورده است.
«پناه امن»
بهگفته کریگ، پیروزی ممدانی نه به دلیل دین او، بلکه بهخاطر برنامه سیاسیاش بود که با اصول عدالت اجتماعی در اسلام همپوشانی دارد.
بسیاری از رأیدهندگان — از جمله نمازگزاران مدرسه دارالعلوم در کویینز، متنوعترین منطقه نیویورک — اصول سوسیالیستی او در دفاع از حق مردم برای غذا، بهداشت و سرپناه را بازتاب ارزشهای دینی خود میدانند.
حتی برخی مهاجران محافظهکار که شاید با دیدگاههای او درباره پلیس یا تنظیم بازار موافق نباشند، از او بهعنوان سپری در برابر سیاستمداران ملی که تصویر جامعه مسلمانان را مخدوش میکنند، حمایت کردهاند.
برای این گروهها، ممدانی پناه امنی است که بیهیچ عذری از هویت خود دفاع میکند.
چالشها و اهداف آینده
با این حال، دوران ممدانی بدون چالش نیست. جامعه مسلمان نیویورک یکپارچه نیست؛ بسیاری از مسلمانان حامی برنامههای پیشرو او هستند، اما برخی دیگر ـ بهویژه در محلههایی مانند موریس پارک ـ خواهان حضور بیشتر پلیس و حفظ ارزشهای آموزشی سنتیاند.
به گزارش واشنگتنپست، رهبران مسلمان انتظار دارند نقش ممدانی فراتر از نمادگرایی باشد. آنها قصد دارند برای حقوقی مانند امکان اقامه نماز در مدارس دولتی، اعمال محدودیتهای جدید بر رفتار پلیس در زمان اعتراضات، افزایش استخدام مسلمانان در نهادهای شهری و بازنگری در روابط نیویورک با اسرائیل فشار بیاورند.
برخی رهبران یهودی نسبت به رشد مخالفت با صهیونیسم و پیوند دادن آن با افزایش یهودستیزی ابراز نگرانی کردهاند؛ اما ممدانی تأکید میکند که با هرگونه یهودستیزی مخالف است.
اکنون که او اداره شهرداری را در دست گرفته، حامل امیدهایی است که متعلق به جامعهای است که پس از سالها حاشیهنشینی، سرانجام به مرکز قدرت شهری راه یافته — تأییدی بر این واقعیت که تنها امر ثابت در نیویورک، تغییر است.
در مجموع، صعود ممدانی بازتابدهنده تغییری بزرگتر در جایگاه مسلمانان در نیویورک است؛ جامعهای که پس از سالها سوءظن و فشار، اکنون این شهر را هم پناهگاه و هم سکویی برای مشارکت سیاسی خود میبیند.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما