به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ نصر با اشاره به بحثهای داخلی در تهران، محور اختلاف را نه اصل مذاکره بلکه «امکان اعتماد به دولت آمریکا» توصیف کرده و یادآور شده است که ایران تجربه نامطلوبی از معامله با ترامپ دارد؛ از جمله خروج او از برجام و انجام حملات نظامی در حالی که مذاکرات در جریان بوده است. به گفته نویسنده، همین پیشینه باعث شده بخشی از حاکمیت و طیف سیاسی ایران، توافقهای مرحلهای و آتشبسهای موقت را برای تأمین امنیت پایدار کافی ندانند.
به نوشته فایننشالتایمز، ایران موضعی سختگیرانه اتخاذ کرده زیرا منازعه را «وجودی» میبیند و هدف اصلیاش تضمین عدم بازگشت جنگ است؛ شرطی که به باور نویسنده، در طرح فعلیِ «آتشبس موقت برای ورود به مذاکرات گستردهتر» بهطور کامل لحاظ نشده است. او افزوده برداشت غالب در تهران این است که وعده دیپلماسی ممکن است احتمال جنگ را بالا ببرد؛ زیرا میتواند ایران را به کاهش اقدامات احتیاطی سوق دهد، در حالی که آمریکا برای مرحله بعدی فشار یا درگیری آماده میشود.
نصر همچنین نوشته است طرح بحثهایی در واشنگتن درباره «شکست راهبردی آمریکا» از نگاه تحلیلگران ایرانی بهجای کاهش تنش، میتواند محرک دور تازهای از درگیری باشد؛ زیرا ممکن است سیاستگذاران آمریکایی برای تغییر نتیجه جنگ به سمت جنگ دیگری بروند. به باور او، ایران آمریکا را در پی «صلح پایدار» نمیبیند، بلکه معتقد است واشنگتن میخواهد با هدفگیری برنامه هستهای و توان موشکی، ایران را منزوی و ضعیف نگه دارد.
در ادامه، نویسنده «بازدارندگی» را کلید رفتار تهران دانسته و نوشته ایران آن را در سه جبهه پیگیری میکند: تنگه هرمز، پرونده هستهای و تحمیل هزینه به آمریکا. او از دیدگاه نیروهای سپاه و متحدان ایران نقل کرده که «هزینه سنگین جنگ» خود عامل بازدارنده اصلی برای جلوگیری از حمله دوباره است، و مدعی شده جنگ تا اینجا برای آمریکا حدود ۲۹ میلیارد دلار هزینه و ۱۳ کشته بهجا گذاشته و تبعات اقتصادی جهانی نیز قابل توجه بوده است.
مقاله نتیجه میگیرد توافق پایدار و بزرگ دشوار است: ایران ممکن است با بازگشایی تنگه هرمز موافقت کند، اما از «کنترل» آن دست نمیکشد و آن را اهرمی اقتصادی و سیاسی میداند؛ حتی با این استدلال که اخذ عوارض کشتیرانی میتواند فشار اقتصادی را کاهش دهد و نظام تحریمها را تضعیف کند. نصر همچنین مینویسد ایران ممکن است تعلیق محدود و زماندار غنیسازی را بپذیرد، اما بر بازگشتپذیر بودن امتیازها و حفظ بخشی از ذخایر اصرار دارد تا قابلیت احیای سریع برنامه را بهعنوان بخشی از منطق بازدارندگی حفظ کند؛ امری که به باور او، رسیدن به «توافقی بزرگتر و ماندگارتر» درباره آینده هرمز و برنامه هستهای را بسیار پیچیدهتر خواهد کرد.
.........
پایان پیام
نظر شما