۳۱ مرداد ۱۴۰۵ - ۱۱:۱۰
جرعه‌ای از نهج البلاغه ۵۱/ عالمان واقعی چه کسانی هستند؟

«لِئَلَّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَیِّنَاتُهُ» تا این‌که حجت‌های خدا و بیّناتش باطل نشود، همیشه این‌ها برپا و در میان مخلوقین و انسان‌ها برقرار باشد. «وَ کَمْ ذَا وَ أَیْنَ أُولَئِکَ» چطور؟ و این خوبان کجا هستند؟ «أُولَئِکَ وَ اللَّهِ الْأَقَلُّونَ عَدَداً وَ الْأَعْظَمُونَ عِنْدَ اللَّهِ قَدْراً» تعدادشان کم است ولی قدرشان نزد خدا بزرگ و عظیم است.

خبرگزاری اهل‌بیت(ع) ابنا:

رهبر شهید انقلاب اسلامی در اولین روز سال گذشته در دیدار با هزاران نفر از قشرهای مختلف مردم، با اشاره به شکست دشمنان در دور کردن مردم از معنویات، ایام نخست امسال را متعلق به امیرالمؤمنین یعنی قله رفیع عدالت، تقوا و گذشت خواندند و گفتند: ملت ایران و ملت های مسلمان برای استفاده از درس‌های حضرت علی(ع) به عنوان برترین انسان‌ها بعد از پیامبر(ص)، به نهج‌البلاغه مراجعه کنند و فعالان عرصه فرهنگی به مطالعه و آموزش این کتاب عظیم توجه ویژه داشته باشند.

توصیه شهید حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به توجه و استفاده بیشتر از نهج‌البلاغه در حالی صورت می‌گیرد که ایران و جهان اسلام خصوصا جوامع پیرو اهل‌بیت(ع) شرایط خطیر و حساسی را پشت سر می‌گذارنند.

با توجه به تأکیدات رهبر شهید، خبرگزاری ابنا اهتمام ویژه‌ای به نشر آموزه‌های نهج البلاغه دارد. از این رو حجت الاسلام و المسلمین «محمد نمازی» استاد حوزه و پژوهشگر نهج‌البلاغه در سلسله ویدیوهایی به تشریح جایگاه و معارف نهج البلاغه می‌پردازد.

بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین

ادامه‌ی حکمت 147. گفتیم که آقا امیرالمؤمنین(ع) به علم انباشته‌ای که در سینه‌شان است اشاره می‌کنند و می‌خواهند به افرادی منتقل کنند، اما موانعی وجود دارد. مانع اول را گفتیم که سوءاستفاده از دین برای به دست آوردن دنیا بود، مانع دوم بصیرت نداشتن، مانع سوم اهل شهوت بودن و مانع چهارم اهل ثروت بودن بود. این چهار مانع در اینجا آمده است. دو مورد هم اشاره کردیم که موانع دیگری در کتب روایی آمده است، بعضی هستند که گفتیم به جای حجت خدا، می‌خواهند خودشان را جا بزنند و خودشان را محور معارف معرفی کنند، بعضی هم هستند که اهل عمل نیستند. در واقع این 6 مانع باعث می‌شود که حقیقت علم را نچشند و عالم نشوند. اینجا هم حضرت می‌فرماید: با وجود این، سیر انتقال علم متوقف نمی‌شود و از حجت خدا به حجتی دیگر منتقل می‌شود؛ بعضی‌ها آشکار و بعضی هم پنهان هستند.

تا اینجا رسیدیم: «لِئَلَّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَیِّنَاتُهُ» تا این‌که حجت‌های خدا و بیّناتش باطل نشود، همیشه این‌ها برپا و در میان مخلوقین و انسان‌ها برقرار باشد. «وَ کَمْ ذَا وَ أَیْنَ أُولَئِکَ» چطور؟ و این خوبان کجا هستند؟ «أُولَئِکَ وَ اللَّهِ الْأَقَلُّونَ عَدَداً وَ الْأَعْظَمُونَ عِنْدَ اللَّهِ قَدْراً» تعدادشان کم است ولی قدرشان نزد خدا بزرگ و عظیم است. «یَحْفَظُ اللَّهُ بِهِمْ حُجَجَهُ وَ بَیِّنَاتِهِ» خداوند حجت‌ها و دلیل‌های آشکارش را با این‌ها حفظ می‌کند. «حَتَّی یُودِعُوهَا نُظَرَاءَهُمْ» تا این‌که علم و بیّنات را به شبیهان خودشان به ودیعه بسپارند. به «نُظَرَاءَهُمْ» انتقال پیدا می‌کند.

عبارت بعدی را ببینید «وَ یَزْرَعُوهَا فِی قُلُوبِ أَشْبَاهِهِمْ»؛ این علم را در قلوب کسانی که شبیه خودشان هستند، بکارند. تعبیر را ببینید؛ کاشتن علم، به ودیعت نهادن علم. «هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَی حَقِیقَةِ الْبَصِیرَةِ» این‌ها بصیرت دارند، تازه آن‌قدر پاک و پاکیزه هستند و از دوستان خدا هستند که خود علم به سمت این‌ها می‌آید. تازه «هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَی حَقِیقَةِ الْبَصِیرَةِ وَ بَاشَرُوا رُوحَ الْیَقِینِ» روح یقین به آن‌ها پیوسته است، «بَاشَرُوا» یعنی مباشرت و پیوستگی دارد. «وَ اسْتَلَانُوا مَا اسْتَوْعَرَهُ الْمُتْرَفُونَ» این‌ها آسان می‌گیرند چیزهایی که اهل رفاه و رفاه‌زدگان سخت می‌گیرند. «وَ أَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ» اتفاقاً این‌ها با چیزهایی انس می‌گیرند که جاهلان از آن‌ها وحشت دارند؛ اصلاً با اهل دنیا فرق دارند و ملاک‌هایشان چیزهای دیگری است. «وَ صَحِبُوا الدُّنْیَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَی» این‌ها در دنیا طوری هستند که ارواح‌شان معلق به آن محل اعلا و محل قدس الهی است؛ بدن‌شان اینجا است ولی روح‌شان در جای دیگری است، مثل خطبه‌ی متقینی که خواندیم.

«أُولَئِکَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ» به خاطر این می‌گوییم که این‌ها بیشتر امامان هستند و در مرتبه‌ی بعد هم هر کسی که مسیر امامان را می‌رود از این صفات بهره‌مند می‌شود. «وَ الدُّعَاةُ إِلَی دِینِهِ» این‌ها خلیفة الله در زمین هستند و کسانی هستند که بقیه را به دین دعوت می‌کنند. «آهِ آهِ شَوْقاً إِلَی رُؤْیَتِهِمْ» حضرت اینجا آه می‌کشند و می‌فرمایند که شوق دیدار آن‌ها را دارند. در واقع شوق دیدار فرزندان‌شان را دارند، شوق دیدن امام زمان(عج) را دارند. فرمایشات حضرت که تمام شد، می‌فرماید: «انْصَرِفْ یَا کُمَیْلُ إِذَا شِئْت‏» حالا هر جایی می‌خواهی برو. این یکی از حکمت‌ها بود که به برکت وجود کمیل به ما هم رسید.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.

...............................
پایان پیام/ 167

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha