جرعه‌ای از نهج البلاغه ۳۶/ دنیا خانه‌ی اصلی نیست

خبرگزاری اهل‌بیت(ع) ابنا:

رهبر معظم انقلاب اسلامی در اولین روز سال جدید ۱۴۰۴ در دیدار با هزاران نفر از قشرهای مختلف مردم، با اشاره به شکست دشمنان در دور کردن مردم از معنویات، ایام نخست امسال را متعلق به امیرالمؤمنین یعنی قله رفیع عدالت، تقوا و گذشت خواندند و گفتند: ملت ایران و ملت های مسلمان برای استفاده از درس‌های حضرت علی(ع) به عنوان برترین انسان‌ها بعد از پیامبر(ص)، به نهج‌البلاغه مراجعه کنند و فعالان عرصه فرهنگی به مطالعه و آموزش این کتاب عظیم توجه ویژه داشته باشند.

توصیه حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به توجه و استفاده بیشتر از نهج‌البلاغه در حالی صورت می‌گیرد که ایران و جهان اسلام خصوصا جوامع پیرو اهل‌بیت(ع) شرایط خطیر و حساسی را پشت سر می‌گذارنند.

با توجه به تأکیدات رهبر معظم انقلاب، خبرگزاری ابنا امسال اهتمام ویژه‌ای به نشر آموزه‌های نهج البلاغه دارد. از این رو حجت الاسلام و المسلمین «محمد نمازی» استاد حوزه و پژوهشگر نهج‌البلاغه در سلسله ویدیوهایی به تشریح جایگاه و معارف نهج البلاغه می‌پردازد.

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین

پیروِ سلسله جلسات انس با کتاب شریف نهج البلاغه، خطبه‌ی 173 را با هم می‌بینیم و به فرازهای آقا امیرالمؤمنین(ع) گوش می‌دهیم. حضرت فرمود: «أَلَا وَ إِنَّ هَذِهِ الدُّنْیَا الَّتِی أَصْبَحْتُمْ تَتَمَنَّوْنَهَا وَ تَرْغَبُونَ فِیهَا» این دنیایی که گاهی آرزوی آن را می‌کنید و رغبت آن را دارید، «وَ أَصْبَحَتْ تُغْضِبُکُمْ وَ تُرْضِیکُمْ» دنیایی که گاهی شما را به خشم درمی‌آورد و گاهی شما را خشنود می‌کند، «لَیْسَتْ بِدَارِکُمْ» این خانه‌ی اصلی شما نیست، «وَ لَا مَنْزِلِکُمُ الَّذِی خُلِقْتُمْ لَهُ وَ لَا الَّذِی دُعِیتُمْ إِلَیْهِ» این منزلی نیست که برای آن آفریده شده باشید و به آن دعوت شده باشید.

این فرازها نیاز به دقت دارد تا این‌که ما بخواهیم شرح دهیم. مقام معظم رهبری فرمودند: نهج البلاغه کتاب عمل است. «أَلَا وَ إِنَّهَا لَیْسَتْ بِبَاقِیَةٍ لَکُمْ وَ لَا تَبْقَوْنَ عَلَیْهَا» این دنیا برای شما باقی نمی‌ماند، شما هم برای دنیا باقی نمی‌مانید. «وَ هِیَ وَ إِنْ غَرَّتْکُمْ مِنْهَا فَقَدْ حَذَّرَتْکُمْ شَرَّهَا» اگر از یک سو شما را فریب می‌دهد، از سوی دیگر به شما هشدار می‌دهد. «فَدَعُوا غُرُورَهَا لِتَحْذِیرِهَا» از فریب‌هایش به خاطر هشدارهایش درگذرید، «وَ أَطْمَاعَهَا لِتَخْوِیفِهَا» به خاطر چیزهایی که شما را از آن ترسانده، از طمع‌ورزی هم دور شوید. «وَ سَابِقُوا فِیهَا إِلَی الدَّارِ الَّتِی دُعِیتُمْ إِلَیْهَا»، حالا به جای دنیا باید به کجا بشتابیم؟ دنیایی که به آن دعوت شدیم، یعنی آخرت و ابدیت. «وَ انْصَرِفُوا بِقُلُوبِکُمْ عَنْهَا» دل‌تان را از این دنیا بکَنید. «وَ لَا یَخِنَّنَّ أَحَدُکُمْ خَنِینَ الْأَمَةِ عَلَی مَا زُوِیَ عَنْهُ مِنْهَا»، اگر چیزی از دنیا به شما نرسید و از دست دادید، مثل کنیزکان برای آن گریه نکنید. «وَ اسْتَتِمُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ بِالصَّبْرِ عَلَی طَاعَةِ اللَّه» در نهج البلاغه در خصوص صبر فرمایشات و توصیه‌های زیادی داریم، یکی از ثمرات صبر این است که نعمت‌هایی که خدا به ما داده، با صبر، سیر تکاملی‌اش را پیدا می‌کند و ما به تمام آن چیزهای خدادادی می‌رسیم. «‏وَ الْمُحَافَظَةِ عَلَی مَا اسْتَحْفَظَکُمْ مِنْ کِتَابِهِ»، حضرت می‌فرماید: حفظ کنید آن چیزهایی که خدا در قرآن حفظ و نگهداری آن‌ها را از شما خواسته است، مثل حفظ لسان و موارد دیگری که وجود دارد.

تأکید بسیار مهم این خطبه اینجا است: «أَلَا» آگاه باشید، «وَ إِنَّهُ لَا یَضُرُّکُمْ تَضْیِیعُ شَیْ‏ءٍ مِنْ دُنْیَاکُمْ بَعْدَ حِفْظِکُمْ قَائِمَةَ دِینِکُمْ» به شما ضرر نمی‌رساند از دست دادن چیزی از دنیا، بعد از این‌که دین‌تان را حفظ کنید. یعنی اگر دین را حفظ کردید، چیزهایی که از دنیا به شما نرسید و یا از دست دادید ضرری به شما نخواهد زد. «أَلَا وَ إِنَّهُ لَا یَنْفَعُکُمْ بَعْدَ تَضْیِیعِ دِینِکُمْ شَیْ‏ءٌ حَافَظْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَمْرِ دُنْیَاکُمْ» بعد از ضایع شدن دین‌تان هر چیزی از دنیا را حفظ کنید و نگه داشته باشید برای شما فایده‌ای ندارد. «لَا یَنْفَعُکُمْ»، این اهمیت دین‌داری را می‌رساند، اهمیت طلبگی را می‌رساند و این‌که انسان واقعاً دینش را خوب بفهمد. دنیا کجا، دین کجا؟! دینی که با ابدیت گره خورده است. البته همین دین، دنیای انسان را هم آباد می‌کند. در حکمت‌ها خوانده‌ایم، کسی که آخرتش را آباد کند «مَنْ أَصْلَحَ أَمْرَ آخِرَتِهِ أَصْلَحَ اللَّهُ لَهُ أَمْرَ دُنْیَاهُ» خدا دنیای او را هم درست می‌کند.

بالأخره حضرت دعا می‌فرمایند: «أَخَذَ اللَّهُ بِقُلُوبِنَا وَ قُلُوبِکُمْ إِلَی الْحَقِّ»این هم نگاه توحیدی است. علی‌رغم توصیه‌ها در انتها می‌فرماید که باید از خدا بخواهیم که قلب‌مان و دل‌مان را به سمت حق متمایل کند، «وَ أَلْهَمَنَا وَ إِیَّاکُمُ الصَّبْر» اگر صبر مهم است، همان‌طور که گفتیم، این را هم خدا باید به ما الهام کند که با صبر تمام نعمت‌های خدا و از جمله و مهم‌ترینش نعمت ولایت و تبعیت از آن را بر خودمان تمام کنیم.

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.

.....................................
پایان پیام/ 167