خبرگزاری اهلبیت(ع) ابنا:
رهبر شهید انقلاب اسلامی در اولین روز سال گذشته در دیدار با هزاران نفر از قشرهای مختلف مردم، با اشاره به شکست دشمنان در دور کردن مردم از معنویات، ایام نخست امسال را متعلق به امیرالمؤمنین یعنی قله رفیع عدالت، تقوا و گذشت خواندند و گفتند: ملت ایران و ملت های مسلمان برای استفاده از درسهای حضرت علی(ع) به عنوان برترین انسانها بعد از پیامبر(ص)، به نهجالبلاغه مراجعه کنند و فعالان عرصه فرهنگی به مطالعه و آموزش این کتاب عظیم توجه ویژه داشته باشند.
توصیه شهید حضرت آیتالله خامنهای به توجه و استفاده بیشتر از نهجالبلاغه در حالی صورت میگیرد که ایران و جهان اسلام خصوصا جوامع پیرو اهلبیت(ع) شرایط خطیر و حساسی را پشت سر میگذارنند.
با توجه به تأکیدات رهبر شهید، خبرگزاری ابنا امسال اهتمام ویژهای به نشر آموزههای نهج البلاغه دارد. از این رو حجت الاسلام و المسلمین «محمد نمازی» استاد حوزه و پژوهشگر نهجالبلاغه در سلسله ویدیوهایی به تشریح جایگاه و معارف نهج البلاغه میپردازد.
بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین
ادامهی خطبهی بسیار زیبا و مهم متقین را ببینیم که متقین چه علاماتی دارند؟
امیرالمومنین(ع) میفرماید: «تَحَرُّجاً عَنْ طَمَعٍ»، متقین از طمع مذموم بسیار دور هستند. وقتی گفتیم که تکیهگاه به خدا باشد، این حالت طمع داشتن به دنیا و غیرخدا و اعمال بقیه خیلی حالت مذمومی است؛ «تَحَرُّجاً» یعنی اصلاً به سراغ طمع نمیروند.
«یَعْمَلُ الْأَعْمَالَ الصَّالِحَةَ وَ هُوَ عَلَی وَجَلٍ»؛ عمل صالح انجام میدهند ولی در این هم، حالت ترسشان را دارند. قبلاً اشاره کردیم، آیا عمل صالحمان کم نبود؟ آیا عمل صالحمان مورد قبول پروردگار بود؟ چرا میگوید: «عَلَی وَجَلٍ»؟ بعضی چند کار خوب انجام میدهند و بعد گویی تمام مسیر کمال را رفتهاند! در روایت آمده است که منافق دو رکعت نماز میخواند و منتظر وحی است. اینقدر طلبکار میشود.
«یُمْسِی وَ هَمُّهُ الشُّکْرُ» متقین، صبح را به شب میرسانند ولی همّ و غمشان شکر است، حواسشان است که خدا امروز به آنها حیات داد، امروز توانستند فعالیت و بندگی کنند، از نعمتهای او استفاده کنند و فرصت توبه داشتند. «وَ یُصْبِحُ وَ هَمُّهُ الذِّکْرُ» اگر شب را به صبح برسانند، همّ و غمشان ذکر خدا، ذکر ولیّ خدا و به یاد خدا بودن است، یعنی نکند دوباره روز که آغاز شد، ما دچار غفلت شویم.
حضرت میفرماید: «یَبِیتُ حَذِراً وَ یُصْبِحُ فَرِحاً»، «یَبِیتُ» یعنی شب را به صبح رساندن، این هم در حالت حذر و هشدار است که باز مبادا غافلانه گذرانده باشیم. «وَ یُصْبِحُ فَرِحاً»، با خشنودی صبح میکند. چرا؟ همین نکتهای که گفتم در ادامهی جملات حضرت بود. تأکید ما این است که اگر عزیزان تمرکز خوبی روی نهج البلاغه داشته باشند، توضیحات در این کتاب است و نیازی نیست که خودشان را به سختی بیاندازند. چرا «حَذِراً»؟ چرا «فَرِحاً»؟ «حَذِراً لِمَا حُذِّرَ مِنَ الْغَفْلَةِ»، حالت نگرانی و هشدارشان به خاطر غفلتی است که ممکن است گریبانگیر آنها شود. «وَ فَرِحاً بِمَا أَصَابَ مِنَ الْفَضْلِ وَ الرَّحْمَةِ» صبح هم خوشحال هستند، چون میبینند که فضل و رحمت جدیدی برای آنها آغاز شده و فرصت دوباره برای بندگی دارند.
«إِنِ اسْتَصْعَبَتْ عَلَیْهِ نَفْسُهُ فِیمَا تَکْرَهُ لَمْ یُعْطِهَا سُؤْلَهَا فِیمَا تُحِبُّ» اگر نفسشان بهانه بگیرد و همراهی نکند، خواستهی نفسشان را در آن چیزهایی که میخواهد، نمیدهند. یعنی اگر نفسشان خواستهی آنها را در بندگی تأمین نکند، اینها هم حال نفسشان را میگیرند. «لَمْ یُعْطِهَا سُؤْلَهَا فِیمَا تُحِبُّ»، اینطور نیست که مثلاً هر غذایی خواست به او بدهند. نفس را جریمه میکنند.
دیگر چه؟ فرمود: «قُرَّةُ عَیْنِهِ فِیمَا لَا یَزُولُ» چشمروشنی آدم باتقوا در چیزی است که زایل نمیشود. «آنچه را دیری نپاید دلبستگی نشاید». خداوند آقای بهجت را رحمت کند، فرمودند: ما هم اهل لذت هستیم ولی «ألذّ أدوَم»؛ بهترین لذتها و دائمیترین دائمیها که بهشت است و بالاتر از آن هم رضوان و خشنودی خدا است. این جملهی خیلی مهمی است. «قُرَّةُ عَیْنِهِ فِیمَا لَا یَزُولُ» آنچه که چشمش را روشن میکند چیزهای نابودنشدنی است، نه صرفاً یک ظاهری، یک مالی، یک جمالی، یک امکاناتی، خب همهی اینها میرود.
و بالأخره «وَ زَهَادَتُهُ فِیمَا لَا یَبْقَی» زهد و بیرغبتی او نسبت به چیزی است که بقایی ندارد. همین چیزهای دنیوی بقایی ندارد. خیلی از تمجیدها، تعریفها و شغلهای آنچنانی دنیایی هیچ بقایی ندارد و گفتهاند: اگر وفایی داشت که به تو نمیرسید. لذا توجه اینطوری به بقاء و فناء نسبت به آنچه که در اطراف ما هست بسیار مهم است.
انشاءالله ادامهاش را در جلسهی بعدی میشنویم.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
................................
پایان پیام/ 167
نظر شما